Ang Kinaumagahan ng mga Taksil
Kinabukasan ng umaga, tumila na ang ulan. Nakaupo pa rin ako sa damuhan, puno ng putik, basa, at nanginginig.
Sa loob ng mansyon, masayang nag-aalmusal sina Stella, Don Arturo, at Doña Carmela.
“Dad, ready na ba ang mga papeles? Balita ko, darating daw ngayon ang representative ng Vanguard Global Empire para bilhin ang kumpanya natin nang 10 Billion
Pesos!” tuwang-tuwang sabi ni Stella.
“Oo, anak! Kapag dumating na ang Supreme Boss nila, siguraduhin ninyong magiging perpekto ang lahat! Tayo na ang magiging pinakamayaman sa probinsyang
ito!” mayabang na sagot ni Don Arturo. Sumilip siya sa bintana at nakita ako sa hardin. “Tingnan niyo ang aso sa labas. Hanggang ngayon nandiyan pa. Palayasin
niyo na nga yan mamaya para hindi makita ng bilyonaryo!”
Saktong pagkasabi niya noon, yumanig ang buong subdivision.
WSHHHH! WSHHHH!
Isang nakakabinging ugong mula sa langit ang nagpatigil sa kanilang almusal. Isang dambuhalang itim na private helicopter na may gintong logo ng Vanguard Empire
ang dahan-dahang lumapag sa kalsada sa labas mismo ng gate ng kanilang mansyon!
Kasabay nito, umalingawngaw ang sunud-sunod na sirena. Dalawampung itim na bulletproof Maybach at Rolls-Royce SUVs ang pumalibot sa buong bahay ng mga
Imperial!
Ang Pagdating ng Hari
Nataranta sina Don Arturo. Mabilis silang nagkandarapang tumakbo palabas ng pinto.
“N-Nandito na sila! Ang Vanguard Empire!” sigaw ni Don Arturo, pawis na pawis sa tuwa at kaba. “Stella, Carmela, salubungin natin!”
Bumukas ang mga sasakyan. Bumaba ang limampung heavily-armed na bodyguards na naka-itim na suit at pinalibutan ang paligid. Mula sa helikopter, bumaba ang
kinatatakutang bilyonaryo at Chairman ng Board of Directors na si Mr. Alexander, kasunod ang lahat ng executives ng kumpanya.
Naghahabol ng hininga na lumapit si Don Arturo. “M-Mr. Alexander! Isang napakalaking karangalan po! W-Welcome po sa aming tahanan! Handa na po ang kape
at ang kontrata-”
Ngunit hindi pinansin ni Mr. Alexander si Don Arturo. Nilagpasan niya ito na tila isang hangin.
Naglakad nang mabilis si Mr. Alexander at ang mga executives patungo sa hardin ng mansyon, diretso sa madilim at maputik na gilid kung saan nakatali ang mga
aso. Diretso sa kinaroroonan ko.
“H-Hala! Bakit sila papunta sa basurerong ‘yan ?! ” tili ni Stella. “Gabriel! Lumayo ka nga riyan! Nakakahiya ka!”
Ngunit nang makarating ang bilyonaryong si Mr. Alexander sa aking harapan, gumawa siya ng isang bagay na tuluyang nagpahinto sa pag-ikot ng daigdig.
Wala siyang pakialam kung madumihan ang kanyang mamahaling suit sa putik. Lumuhod si Mr. Alexander sa aking harapan! Sabay-sabay ding yumuko nang halos
siyamnapung digri ang lahat ng executives at limampung bodyguards!
“YOUNG MASTER GABRIEL, SIR!” malakas at dumadagundong na bati ni Mr. Alexander na yumanig sa buong mansyon. “Tapos na po ang inyong pagsubok. Handa
na po ang inyong imperyo. Oras na po para bawiin ninyo ang lahat.”
Ang Pagguho ng Kayabangan
Bumagsak ang nakakabinging katahimikan sa buong paligid. Nalaglag ang panga nina Don Arturo at Doña Carmela. Nawala ang lahat ng kulay at dugo sa kanilang
mga mukha.
Si Stella ay tila na-stroke sa kanyang kinatatayuan. Nagsimulang manginig ang kanyang mga binti. Palipat-lipat ang tingin niya kay Mr. Alexander at sa akin, na
basang-basa ng ulan at puno ng putik.
“Y-Young … Master …? ” pabulong at utal-utal na tili ni Stella, naubusan ng hangin ang kanyang baga. “M-Mr. Alexander … m-may pagkakamali yata kayo. A-Asawa ko
po’yan … i-isa po siyang patay-gutom … ”
Dahan-dahan akong tumayo mula sa putikan. Inabot sa akin ni Mr. Alexander ang isang malinis at mainit na mamahaling coat, na agad kong isinuot. Tiningnan ko si
Stella nang may isang napakalamig at nakakamatay na ngiti.
“Ang lalaking pinakain ninyo ng tirang buto sa ulan … ay ang nag-iisang tagapagmana at Supreme Boss ng buong Vanguard Global Empire,” malamig kong anunsyo
na tila yelong tumusok sa kanilang mga kaluluwa.
“A-Ano …?! ” napaluhod si Don Arturo sa sahig, pinagpapawisan ng malamig sa matinding terror. “I-Imposible! S-Si Gabriel … ang bilyonaryo …?! ”
Naglakad ako palapit sa kanila. Umatras si Doña Carmela habang humahagulgol sa takot.
“G-Gabriel … babe … a-ano ‘to? Nagpapanggap ka lang ?! ” umiiyak na sigaw ni Stella, lumuhod at pilit na inaabot ang maputik kong pantalon. “Babe, p-patawarin mo
ako kagabi! H-Hindi ko sinasadya! A-Asawa mo ako! Pamilya tayo!”
“Pamilya?” tumawa ako nang mapakla. Tinitigan ko siya nang walang ni isang patak ng awa. “Ipinakain mo ako sa mga aso. Sinira ninyo ang nag-iisang regalong
ginawa ko mula sa puso ko. Wala na akong asawa.”
Ang Huling Hatol
Humarap ako kay Mr. Alexander. “Mr. Alexander. Bilhin mo ang kumpanya nila.”
Nanlaki ang mga mata ni Don Arturo sa tuwa. “T-Talaga, Gabriel ?! Bibilhin mo pa rin kami ?! S-Salamat, anak! Sabi ko na nga ba-”
“Bilhin mo sa halagang isang piso,” putol ko sa kanya, malamig ang boses. “Pagkatapos, ideklara ninyong bankrupt ang kumpanya nila. I-freeze ang lahat ng bank
accounts at kunin ninyo ang mansyong ito bilang collateral sa lahat ng utang nila sa mga bangko natin. Ayokong makakita ng kahit isang sentimo sa pangalan nila.2
“HINDI! Gabriel, parang awa mo na! Mamumulubi kami!” nagwawalang tili ni Dona Carmela habang pinupunit ang kanyang sariling buhok sa matinding
pagpapanik.
“Babe! Please! Mahal na mahal kita!” umiiyak na gumapang si Stella, sinusubukang yakapin ang sapatos ko, ngunit mabilis siyang sinipa palayo ng isa sa mga
bodyguards ko.
“Security,” utos ko sa aking mga tauhan. “Ilabas ninyo ang tatlong ito sa gate. Huwag niyo silang hahayaang kumuha ng kahit anong gamit o payong. At pakainin
ninyo sila ng tira-tirang buto doon sa labas. Gusto kong maranasan nila ang ginawa nila sa akin.”
Nagsisigaw, nagmakaawa, at nag-away pa ang pamilya Imperial habang walang-awang kinakaladkad sila ng mga bodyguards palabas ng kanilang sariling mansyon.
Iniwan ko silang umiiyak sa putikan, walang yaman, walang tahanan, at walang mukhang maihaharap sa mundo.
Sumakay ako sa aking helikopter. Habang umaangat ako sa himpapawid, tiningnan ko sa huling pagkakataon ang mga taong sumira sa aking pagtitiwala. Natutunan
ko na ang pinakamalaking pagkakamali ng mga mapagmataas ay ang paghusga sa isang tao base sa kanyang suot, dahil hindi nila alam na ang taong inilugmok nila
sa putik ay ang mismong diyos na may kapangyarihang bumura sa kanilang buong pagkatao.