MATAPOS MA-APRUBAHAN ANG AMING DIBORSYO, HUMALAKHAK

Ang Mayabang na Panalo

 

Ako si Cassandra, tatlumpung taong gulang. Limang taon akong naging asawa ni Marco. Sa loob ng limang taong iyon, nagpakumbaba ako, naging isang tahimik na maybahay, at hinayaan siyang mamuno sa kumpanyang ipinamana sa akin ng aking yumaong ama. Inakala niya na siya ang tunay na hari, at ako ay isa lamang mahinang babae na umaasa sa kanya.

 

Ngayong hapon, pormal nang naaprubahan ang aming diborsyo sa loob ng opisina ng kanyang mamahaling abogado. Ang dahilan ng hiwalayan? Nahuli ko siyang may kabit—ang kanyang sekretarya na ngayon ay apat na buwang buntis.

 

Nakatayo si Marco sa kabilang dulo ng mahabang conference table. Nakangisi siya nang malapad, akala mo’y nanalo sa lotto. Sa kanyang tabi ay ang kanyang ina, si Donya Leticia, na nakatingin sa akin nang may matinding pandidiri. At sa kanyang likuran ay si Attorney Silva, ang tinaguriang pinakamagaling at pinakamahal na abogado sa buong siyudad.

 

“Tapos na ang laro, Cassandra,” nakahalukipkip na sabi ni Marco, nag-uumapaw sa kayabangan. “Wala kang makukuhang kahit isang sentimo mula sa kumpanya at sa mga properties ko! Kinuha ko ang pinakamagaling na abogado sa buong siyudad! Babalik ka sa kalsada nang walang dala!”

 

Ang Insulto ng Biyenan

 

Humalakhak si Donya Leticia at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.

 

“Mabuti nga sa’yo! Kaawa-awang babae,” panlalait ng aking biyenan, ang boses ay matinis at puno ng lason. “Limang taon kayong nagsama, hindi mo man lang mabigyan ng tagapagmana ang anak ko! Isa kang baog na pabigat! Mabuti pa ang bago niyang nobya, nagdadalang-tao na! Hindi ka na kailangan ng pamilya namin!”

 

Tinitigan ko silang dalawa. Ang anumang natitirang pagmamahal o lungkot sa aking puso ay matagal nang namatay. Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw. Hindi rin ako nakipagtalo.

 

Dahan-dahan kong binuksan ang aking itim na designer bag. Kinuha ko ang isang makapal na brown folder at inilapag ito sa ibabaw ng makintab na mesa. Itinulak ko ito palapit kay Marco nang napakakalmado.

 

“Ano ‘yan? Nagmamakaawa ka na ba?” nakangising tanong ni Marco.

 

“Basahin mo,” malamig kong sagot. “O mas mabuti, ipabasa mo sa ‘pinakamagaling na abogado sa siyudad’.”

 

Ang Tahimik na Ganti

 

Kumunot ang noo ni Marco. Kinuha niya ang folder at inilabas ang dokumento. Isa itong kopya ng aming Prenuptial Agreement na pinirmahan namin isang araw bago kami ikasal…

Nagdilim ang mukha ni Marco habang mabilis niyang binuklat ang mga pahina. Ang kumpiyansa sa kanyang mga mata ay unti-unting napalitan ng pagtataka.

“Prenuptial agreement lang ‘to,” mayabang niyang sabi habang tumatawa. “Pinirmahan ko lang ‘to noon dahil gusto ng ama mo. Ano’ng silbi nito ngayon?”

Ngunit bago pa ako makapagsalita, napansin kong biglang natigilan si Attorney Silva.

Unti-unti niyang kinuha ang dokumento mula sa kamay ni Marco. Habang binabasa niya ang bawat pahina, ang dati niyang kalmadong mukha ay tila nawalan ng kulay.

“Attorney?” tanong ni Marco na napakunot-noo. “Bakit ganyan ang mukha mo?”

Tahimik pa rin si Attorney Silva.

Mas lumalim ang katahimikan sa buong silid.

“Attorney Silva?” ulit ni Marco, ngayon ay may halong kaba na ang boses.

Dahan-dahang ibinaba ng abogado ang dokumento.

“Mr. Marco Villanueva…” mahina niyang sabi habang inaayos ang kanyang salamin, “may isang bahagi rito na tila hindi ninyo lubusang binasa noon.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?” galit na tanong ni Marco.

Tinuro ng abogado ang isang seksyon sa kontrata.

“‘Sa oras na mapatunayang ang isa sa mag-asawa ay nagtaksil o gumamit ng mga ari-arian ng kumpanya para sa personal na relasyon o pagtataksil, awtomatikong mawawala sa kanya ang anumang karapatan sa mga shares, assets, at managerial control ng kumpanya.’”

Parang tumigil ang oras.

Napakurap si Marco.

Tapos tumawa siya.

Malakas.

Halos nakayuko pa siya sa kakatawa.

“Cassandra, seryoso ka ba?” sabi niya. “Ako ang nagpapatakbo ng kumpanya sa loob ng limang taon! Lahat ng kontrata, lahat ng investors, lahat ng tao—ako ang kumikilos! Sa tingin mo ba may magagawa ang isang lumang piraso ng papel?”

Ngumiti ako nang bahagya.

Ang una kong ngiti sa buong araw.

“Marco…” mahina kong sabi.

“Tama ka.”

Mas lalo siyang ngumisi.

Ngunit ipinagpatuloy ko ang aking sasabihin.

“Ikaw ang nagpapatakbo.”

“Pero hindi kailanman naging sa’yo ang kumpanya.”

Tumigil ang kanyang ngiti.

Mabagal kong inilabas ang isa pang folder sa bag ko.

Mas makapal.

Mas mabigat.

At nang ilapag ko iyon sa mesa, nakaramdam ako ng bahagyang pag-angat ng sulok ng aking mga labi.

“Ano na naman ‘yan?” tanong ni Donya Leticia.

“Mga bank records.”

Tumahimik sila.

“Mga hotel bookings.”

Mas lalo silang natigilan.

“Mga transfer ng pera mula sa company account.”

Biglang nanigas si Marco.

At nang ilabas ko ang huling papel…

isang medical report.

“…at ito,” sabi ko habang itinulak iyon sa kanyang harapan.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Hindi niya iyon agad hinawakan.

Parang natatakot siya.

“A-anong kalokohan ‘to?”

Kinuha iyon ni Donya Leticia.

Binasa niya.

Unti-unting nanginig ang kanyang kamay.

“Hindi…” bulong niya.

“Imposible…”

Mabilis iyong inagaw ni Marco.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon…

nakita kong namutla ang mukha ng lalaking dating akala’y hari.

Nakasulat sa medical report:

Fertility Examination Result: Marco Villanueva

Diagnosis: Severe infertility condition. Probability of natural conception: less than 1%.

Parang nawalan ng hangin sa silid.

Unti-unting lumingon si Marco sa kanyang ina.

Unti-unti ring lumingon si Donya Leticia sa kanya.

At saka ko malamig na sinabi:

“Limang taon ninyo akong tinawag na baog.”

Huminto ako.

Tumingin ako diretso sa kanilang dalawa.

“Pero ang totoo…”

Bumagsak ang folder sa nanginginig niyang kamay.

“…hindi ako ang may problema.”

At bago pa sila makapagsalita—

biglang bumukas ang pinto ng conference room.

At isang babae ang nakatayo roon.

Maputlang-maputla.

Nakahawak sa kanyang tiyan.

Ang sekretarya ni Marco.

Ang babaeng apat na buwang buntis.

At ang unang sinabi niya ay:

“Marco… kailangan nating mag-usap.”

Habang nakatitig siya rito, dahan-dahan niyang sinabi:

“…hindi ikaw ang ama.”