Ang alaga kong ahas ay nagiging kakaiba nitong mga nakaraang araw. Kagabi, bigla itong tumanggi sa pagkain. Hindi lang iyon—tuwing gabi, nakahiga itong tuwid na tuwid at dumidikit sa akin habang natutulog.
Sa isip ko, “Lumalaki na talaga ang batang ito, marunong na ring maglambing.”
Kinuhaan ko ito ng larawan at ipinadala sa kaibigan kong beterinaryo para ipagmalaki.
Ngunit halos mabitawan niya ang telepono sa sobrang gulat. Nagpadala siya ng voice message, nanginginig ang boses:
“Gaga ka ba?! Hindi ‘yan lambing! Tinatantiya niya ang katawan mo! Tumakbo ka!”
Ako si Lia Santos, isang ordinaryong office worker sa Maynila, namumuhay ng paulit-ulit sa pagitan ng trabaho at bahay.
Ang tanging hindi normal sa buhay ko ay ang alaga kong si Itim Lakan — isang Burmese python na halos limang metro ang haba.
Inalagaan ko siya mula pa noong kasing kapal lang siya ng lapis.
Ngayon, anim na taon na ang lumipas.
Tahimik siya, hindi kailanman nanakit ng tao. Kadalasan, nakapulupot lang siya sa glass terrarium sa sala, parang isang buhay na estatwa.
Tuwing uuwi ako, binubuksan ko ang lalagyan niya.
“Lakan.”
Dahan-dahan siyang gumagalaw, inilalabas ang dila, at dumikit sa akin nang malamig ang katawan.
Parang miyembro na siya ng pamilya ko.
Pero nitong mga araw, may mali.
Tumigil siyang kumain.
Hindi niya pinansin kahit ang paborito niyang pagkain.
Inisip ko baka may sakit siya, pero normal ang temperatura at halumigmig.
Kaya pinili kong obserbahan muna siya.
Ngunit isang gabi…
Habang natutulog ako sa maliit kong apartment sa Quezon City, narinig ko ang pamilyar na kaluskos.
“Sssshhh… ssshh…”
Umakyat siya sa kama.
Pero iba.
Hindi siya kumulot.
Tuwid siyang nakadikit sa katawan ko, parang sinusukat ako.
Natatawa pa ako noon.
“Good night, Lakan.”
Hindi ko alam na may isang tao na sa kabilang linya ng telepono, nag-panic na nang makita ang litrato ko.
Kinabukasan, bumalik siya sa terrarium na parang walang nangyari.
Pero hindi ako mapakali.
Nag-leave ako sa trabaho at nagpadala ng video kay Dr. Carlo Reyes, kaibigan kong beterinaryo sa University of the Philippines Veterinary Clinic.
Pagkatapos niyang mapanood, agad siyang tumawag.
“Lia… kailangan mong bantayan ‘yan.”
Nanginginig ang boses niya.
“Yung ginagawa niya sa gabi… hindi normal.”
Kinuwento ko ang tungkol sa “tuwid na pagkakahiga” niya sa akin.
Tahimik siya nang ilang segundo.
“Walang ahas na ganyan kumilos.”
“Kung ginagawa niya ‘yan… hindi na lang basta hayop ‘yan.”
Kinagabihan, gaya ng dati, umuwi ako.
Hindi siya kumain.
Tumingin siya sa akin nang matagal.
Pagkatapos, gumapang siya papunta sa kama ko.
Tuwid.
Mabigat.
Nakadikit sa katawan ko.
Pero sa pagkakataong ito, hindi ako nakatulog.
Binuksan ko ang cellphone ko para kunan siya ng larawan.
Biglang nagbago ang lahat.
Parang nabasag ang katahimikan.
Ang katawan niya ay nagsimulang manginig.
Hindi lang basta galaw.
Parang nagkakalas ang anyo niya.
Unti-unting nalaglag ang mga kaliskis niya na parang abo.
Tumayo ako.
“Lakan?!”
Nanigas ang buong katawan ko. Ang mga kaliskis na nalalaglag sa sahig ay hindi amoy hayop—amoy itong lumang papel at tuyong dugo. Sa bawat panginginig ni Lakan, tila may kung anong pilit na kumakawala mula sa loob ng kaniyang balat.
Ang kaniyang limang metrong katawan ay hindi na gumagapang. Sa halip, nagsimula itong umumbok at humubog. Ang kaniyang ulo ay dahan-dahang lumaki, at ang kaniyang ginto at itim na mga mata ay naging mas malalim, mas… tao.
Biglang tumunog ang cellphone ko. Si Dr. Carlo.
“Lia! Lumabas ka na diyan! Nakita ko na ang video! Hindi iyan simpleng ahas! Iyan ang tinatawag sa matatandang kwento na Lakan-Saling—isang nilalang na nagpapalit-anyo kapag sapat na ang sukat ng kaniyang biktima!”
Nabitawan ko ang phone. Hindi na ako makagalaw dahil ang “tuwid” na katawan ni Lakan ay biglang pumulupot sa aking mga binti. Pero hindi ito mahigpit. Ito ay… yakap.
Ang Pagbabagong-Anyo
“Lia…”
Isang boses ang narinig ko. Paos. Galing sa lalamunan na libu-libong taon nang hindi ginagamit.
Ang balat ng ahas ay tuluyan nang natuklap. Sa harap ko, sa gitna ng aking kama, ay isang lalaking may mahabang buhok, maputla ang balat, at ang kaniyang mga mata ay may kislap pa rin ng isang reptilya. Nakasuot siya ng mga sinaunang palamuti na tila ginto ngunit kupas na sa panahon.
“Sino ka?!” sigaw ko habang paatras na gumagapang sa headboard ng kama.
“Ako ang iyong Lakan,” mahina niyang sabi, habang dahan-dahang inaabot ang aking kamay. “Anim na taon mo akong inalagaan. Anim na taon mo akong binigyan ng tahanan. Ang akala ng iyong kaibigan ay tinatantiya ko ang iyong katawan para kainin ka… pero nagkakamali siya.”
Tumayo siya. Matangkad. Halos umabot ang kaniyang ulo sa kisame ng aking maliit na apartment sa Quezon City.
“Tinatantiya ko ang iyong sukat… dahil kailangan kong malaman kung gaano kalakas ang kailangang proteksyon para sa iyo. Ang mga katulad ko ay nagpapakita lamang sa mga taong ‘itinalaga’.”
Ang Babala
Biglang umihip ang malakas na hangin sa loob ng aking kwarto kahit sarado ang mga bintana. Ang mga gamit ko ay nagsimulang magsipagsabog.
“May paparating, Lia,” sabi ng lalaki, ang kaniyang boses ay naging seryoso. “Ang mga taong nagtatrabaho sa opisina mo… ang mga taong nakakasalamuha mo sa Maynila… hindi lahat sila ay tao. Sila ang dahilan kung bakit ako tumigil kumain. Dahil kailangan kong i-ipon ang aking lakas para sa gabing ito.”
Eksaktong sandaling iyon, may malakas na kalabog sa aking pintuan. Hindi ito katok. Ito ay tila kalmot ng matatalas na kuko.
“Nahanap na nila tayo,” bulong ni Lakan. Ang kaniyang mga kamay ay muling nagkaroon ng mga kaliskis, at ang kaniyang mga kuko ay naging kasing-talim ng labaha.
Ang Pakikipaglaban
“Manatili ka sa likod ko,” utos niya.
Bumukas ang pinto. Tatlong anino na may mga pulang mata ang pumasok. Sila ay mga nilalang na nakasuot ng barong at pormal na damit, pero ang kanilang mga mukha ay bulok at amoy lupa. Sila ang mga “kolektor” ng mga kaluluwang walang katuwang.
Sa isang iglap, muling naging kalahating ahas at kalahating tao si Lakan. Ang kaniyang bilis ay hindi kayang sundan ng mata. Sa bawat hampas ng kaniyang buntot, ang apartment ko ay nayayanig. Dinurog niya ang mga anino nang walang kahirap-hirap.
Nang matapos ang gulo, humarap siya sa akin. Ang kaniyang anyo ay dahan-dahang bumabalik sa pagiging isang Burmese python, pero ang kaniyang mga mata ay nanatiling tumitingin sa akin nang may talino.
“Lakan…” bulong ko, hindi na natatakot.
Dahan-dahan siyang gumapang pabalik sa kaniyang terrarium. Isang huling tingin ang ibinigay niya sa akin bago siya muling pumulupot sa kaniyang paboritong pwesto.
Ang Wakas
Kinabukasan, dumating si Dr. Carlo sa apartment ko. Nakita niya ang wasak na pinto at ang mga bakas ng labanan.
“Lia! Ayos ka lang ba?!” hiningal niyang tanong. Tiningnan niya si Lakan sa loob ng glass box. Ang ahas ay tahimik, kumakain na ngayon ng kaniyang paboritong pagkain na tila walang nangyari.
“Ayos lang ako, Carlo,” ngiti ko. “Mali ka. Hindi niya ako tinatantiya para kainin.”
Tiningnan ko si Lakan. Sa ilalim ng kaniyang mga kaliskis, alam kong naroon ang aking tagapagtanggol.
“Tinatantiya niya ako… para masiguradong kasya ako sa loob ng kaniyang proteksyon.”
Simula noon, hindi na ako natakot sa dilim. Dahil alam ko, sa bawat gabi na mahihiga siyang tuwid sa tabi ko, hindi iyon gutom. Iyon ay panunumpa ng isang sinaunang nilalang na hinding-hindi ako pababayaan sa gitna ng mga halimaw ng lungsod.