BABYSITTING A MAFIA BOSS
CHAPTER 13
WRITTER:MISS GRACE
“lagi nalang ba?”
“I-it’s fine, it’s just a graze!”
“anung daplis lang?ni”lalang “mo lang ang sugat,akin nanga!” napangise si Storm ng ipahubad ni Heaven ang suot nitong shirt.
“ohh,dumudugo. Gamutan nanaman ulit?hindi panga magaling lahat ng sugat mo,meron ulit?” inis na sabi ng dalaga.
“When I have you taking care of me? I’d actually rather get injured every single day, just so you’ll treat me!”natameme si Heaven.
“huwag mo akong utuin Storm,sinasabi ko sayo tutusukin ko ang sugat mong yan pag ganyan ka–” tumawa ang binata.
“that’s fine by me–,pero pwedeng paganti?hindi masyadong masakit ang tusok na gagawin ko,dud*go pero saglit lan—“bigla niyang tinakpan ang bibig nito.
” manahimik kana ngaaaaa!!!”sigaw ni Heaven sa subrang gigil.
“ouch!” sabay pisil ng sugat nito.
“manahimik ka kasi,kung ayaw mong layasan kita dito!” banta pa niya,kaya nanahimik din bigla si Storm,paano naman siya aalis dito,sa tunog palang ng gubat takot na siya e.
Nandito parin sila sa gubat,dahil sabi ni Storm may dalawa pa daw na hindi nito napuruhan. Kaya hindi pa sila pwedeng umalis dito. Madilim narin at nasa kasukalan parin sila,dahil walang panali sa sugat nito at gamot narin,nginuya lang niya ang dahon ng makahiya at itinapal sa sugat nito. Pinunit din ng dalaga ang bahagi ng laylayan ng suot niyang dress para ipanali sa sugat ni Storm.
Habang nasa loob ng gubat,hindi niya maiwasang kabahan lalo na at ibat ibang huni ng mga hayop . Lumipat narin sila sa pwedeng mapagsilungan kahit sandali dahil bumagsak ang malakas na ulan. Mabuti nalang at may kweba sa di kalayuan,hindi masyadong malalim ang kweba pero okay narin yun kesa ang mabasa pa sila lalo. Si Storm tuyo ang damit nito. Ipinasuot niya ulit dahil maraming lamok,
habang si Heaven ay nanatiling nakatayo sa bukana ng kweba naghihintay na tumila ang ulan
Maya maya napalingon ang dalaga,nagulat pa ito ng bumulaga ang usok sa harapan ni Storm. Marunong pala itong gumawa ng apoy.
Pero ng makita niya ang lighter,nadismaya naman kaagad siya. Oo nga pala naninigarilyo ang many4kis na ito. Akala naman niya talagang gumawa ito ng apoy gamit lang ang kahoy.
“may ilaw ba yan?” sabi niya. Kapag lumabas sila sa gubat siguradong mahirap lalo na at madilim na ang paligid.
“no-” sabi lang nito.
“dapat yung may ilaw,para double porpose” medyo naiinis na sabi niya dito,hindi sumagot si Storm,sumandal lang ito sa bato at pumikit.
Maya maya muli siyang nagsalita ng makalapit sa apoy
“sino kaba talaga?bakit may mga gustong pumat4y sayo?” matapang na tanong ng dalaga.
Hindi ito gumalaw,ni hindi sumagot sa tanong niya.
“sindik4to ka ba?” muli niyang pasada.
“Don’t ask any more questions. It’s better for you not to know anything, so you won’t get into trouble,”seryusong sagot nito nanatili itong nakapikit.
“napapahamak na ako dahil sayo,hindi paba matatawag na pahamak itong nangyayari?” madiing aniya.
Pero hindi na ito sumagot,naghanap pa siya ng iilang sanga at dahon para hindi mamat4y ang apoy.
Sumandig narin si Heaven sa bato,yakap ang sarili,basang basa siya. At ramdam na ramdam niya ang hagod ng lamig sa buo niyang katawan,
Yung suot na dress ng dalaga,basang basa iyon,at bumabakat ang panloob nito dahil sa manipis na tela.
Tumila na ang ulan kanina pero ngayon muli nanamang lumakas,imposible ng makaalis sila sa gubat nito ngayon.
Nakatulog nalang ang dalaga sa kakahintay,nanginginig ito ng mapansin ni Storm,lumipat ang binata sa tabi ni Heaven…
Dahan-dahang lumapit si Storm kay Heaven. Kahit may iniinda itong sugat sa balikat, mas nangingibabaw ang pag-aalala niya sa dalagang nanginginig na sa tindi ng ginaw. Kitang-kita sa liwanag ng apoy ang pamumutla ng mga labi ni Heaven at ang pagbakat ng kurbada ng katawan nito sa basang dress, bagay na nagpabilis sa tibok ng puso ng Mafia Boss—hindi dahil sa pagnanasa, kundi dahil sa isang emosyong matagal na niyang kinalimutan: ang pagnanais na magprotekta.
Hinubad ni Storm ang kanyang jacket. Bagaman may sugat siya, mas pinili niyang balutin ang katawan ni Heaven. Sa pagdampi ng tela sa balat ng dalaga, bahagyang naidilat ni Heaven ang kanyang mga mata.
“S-Storm… ang sugat mo, baka mabinat ka sa lamig…” nanghihinang bulong ni Heaven.
“Hush. Mas matigas ang bungo ko kaysa sa lamig na ‘to,” seryosong sagot ni Storm. Hindi siya tumigil doon; hinila niya si Heaven papalapit sa kanyang dibdib. “Stay close. Body heat is the only way you won’t get a fever by morning.”
Nag-aalangan man, hinayaan na ni Heaven ang sarili na mapayapang sumandal sa matikas na dibdib ng binata. Sa kabila ng panganib na dala ni Storm, naramdaman ni Heaven ang isang uri ng seguridad na ngayon lang niya naranasan. Ang bango ng lalaki, na may halong amoy ng ulan at usok, ay tila naging pampatulog sa kanya.
“Storm…” tawag ni Heaven habang nakapikit. “Sabi mo… mas mabuting wala akong alam. Pero paano kung gusto kong malaman? Paano kung gusto kong intindihin kung bakit ka palaging nasasaktan?”
Natahimik si Storm. Hinaplos niya ang buhok ng dalaga, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa labas ng kweba kung saan patuloy ang pagbuhos ng ulan. “Because knowing me is a death sentence, Heaven. My world is filled with blood, betrayal, and shadows. You… you are light. And light doesn’t belong in the dark.”
“Pero nandito na ako sa dilim, ‘di ba?” sagot ni Heaven, sabay tingala sa mga mata ni Storm.
Sandaling nagtagpo ang kanilang mga paningin. Ang bagsik ni Storm ay tila natunaw sa inosenteng titig ni Heaven. Unti-unting iniyuko ni Storm ang kanyang ulo, hanggang sa maramdaman ni Heaven ang mainit na hininga nito. Isang pulgada na lang ang pagitan ng kanilang mga labi nang biglang may narinig silang kaluskos mula sa labas ng kweba.
Mabilis na naging alerto si Storm. Kinuha niya ang kanyang baril at hinarangan si Heaven. Ang malumanay na lalaki kanina ay muling naging isang mapanganib na manunila.
“Stay behind me. Huwag kang gagawa ng ingay,” utos niya sa malamig na tono.
Mula sa dilim, lumitaw ang dalawang anino—ang mga tauhan na kanina pa nila tinatakasan. May bitbit ang mga ito na flashlight at nakatutok ang mga baril sa bukana ng kweba.
“Find them! Hindi makakalayo si Storm, may sugat ‘yun!” sigaw ng isa sa mga tauhan.
Napahawak si Heaven sa laylayan ng damit ni Storm. Nararamdaman niya ang panginginig ng sariling mga kamay. Ngunit si Storm, lumingon ito sa kanya at kumindat—isang nakakalokong kindat na tila nagsasabing kontrolado niya ang lahat.
“Ready for a little action, Babysitter?” bulong ni Storm bago mabilis na lumabas mula sa tago at nagpaputok ng baril.
Ang gabi sa gubat na akala ni Heaven ay magiging katapusan na niya, ay naging simula ng isang mas malalim at mas mapanganib na ugnayan. Sa bawat putok ng baril at bawat hakbang nila sa putikan, unt-unting napagtatanto ni Heaven na ang pag-aalaga sa isang Mafia Boss ay hindi lang basta trabaho—ito ay isang laro ng buhay at kamatayan kung saan ang premyo ay ang puso ng isang lalaking hindi marunong magmahal.
Abangan ang susunod na kabanata kung paano sila makakalabas ng buhay sa masukal na gubat at kung ano ang naghihintay na rebelasyon sa mansyon ng mga Maxwell.