Padabog na inihagis ni Mr. Carlos ang makapal na folder sa ibabaw ng kanyang salamin na mesa. Umalingawngaw ang malakas na pagbagsak nito sa loob ng malamig na opisina ng principal, dahilan upang lalong mapayuko ang labingwalong taong gulang na si Anton. Basag ang labi ng binata, may itim na pasa sa kanang mata, at punit-punit ang kanyang puting uniporme.
“Hindi ko maintindihan, Anton! Ikaw ang pinakamalakas na kandidato bilang valedictorian ng buong batch natin. Isang buwan na lang, graduation na! Tapos mahuhuli kitang nakikipagbugbugan sa likod ng lumang gym?” nanggagalaiting sigaw ni Mr. Carlos. Kilala siya sa buong probinsya bilang isang malupit at perpeksyunistang punongguro na walang pinapalampas na pagkakamali.
Nanatiling tahimik si Anton. Nakakuyom ang kanyang mga kamao, diretso ang tingin sa sahig, at hindi siya sumasagot upang ipagtanggol ang sarili.
“Dahil ayaw mong magsalita at ipaliwanag kung bakit ka nakipag-away na parang isang kriminal, wala akong magagawa kundi tanggalin ang scholarship mo at i-expel ka. Hindi ko kailangan ng mga basag-ulerong iskolar sa eskwelahan ko!” walang-awang hatol ni Mr. Carlos. Walang pag-aalinlangan niyang pinirmahan ang expulsion form. “Makakaalis ka na. Ako na mismo ang magdadala ng kopya nito sa lola mo sa barangay ninyo mamayang hapon para pormal na tapusin ang ugnayan mo sa paaralang ito.”
Bandang alas-singko, bumibigat ang dibdib ni Mr. Carlos habang nagmamaneho patungo sa mahirap na komunidad ng San Antonio. Naiisip niya ang sariling anak na si Marco, na kasing-edad ni Anton. Nitong mga nakaraang linggo, napapansin niyang laging umuuwing may pasa si Marco at takot na takot. Palagi nitong idinadahilan na nadadapa lang ito sa bisikleta, at dahil sa pagiging abala sa eskwelahan, hindi na niya ito masyadong napagtuunan ng pansin.
Nang makarating siya sa harap ng maliit na barong-barong nina Anton, nakarinig siya ng pamilyar na boses ng isang batang umiiyak. Dahan-dahan siyang sumilip sa siwang ng sirang pintuan na gawa sa kahoy.
Nanlaki ang mga mata ni Mr. Carlos at tila tumigil ang kanyang paghinga. Nakaupo sa isang lumang silya ang kanyang sariling anak na si Marco, humahagulgol habang maingat na nililinisan ni Anton ang isang malalim na sugat sa braso nito gamit ang betadine at bulak.
“Pasensya na, Anton. Dahil sa akin, mawawala ang scholarship mo at hindi ka makakapagtapos. Sana sinabi mo na lang kay Papa ang totoo,” umiiyak na bulong ni Marco.
Ngumiti nang tipid si Anton kahit pumutok muli ang sugat sa kanyang labi. “Ayos lang ‘yon, Marco. Alam ko kasing takot na takot kang malaman ng tatay mo na binubully at kinokotongan ka ng mga tambay na nagpupuslit ng sigarilyo sa likod ng gym. Baka kasi magalit siya sa’yo dahil palagi niyang sinasabing dapat matapang ka at hindi iyakin. Wala akong tatay na nagtanggol sa akin noon, kaya ipinangako ko sa sarili ko na walang sinuman ang pwedeng manakit sa mga mahihinang nakababata sa akin.”
Tila pinukpok ng maso ang dibdib ni Mr. Carlos. Ang valedictorian na walang-awa niyang in-expel, hinusgahan, at sinira ang kinabukasan kaninang umaga, ay siya palang palihim na nagsilbing pader at tagapagtanggol ng sarili niyang anak laban sa mga sindikato sa loob mismo ng kanyang pinamumunuang paaralan. Nakipagbugbugan si Anton at tinanggap ang lahat ng mabibigat na parusa sa katawan at sa pag-aaral, upang maprotektahan si Marco mula sa pananakit at mula sa posibleng pagkadismaya ng isang istriktong ama.
Hindi na napigilan ni Mr. Carlos ang pagbagsak ng kanyang mga luha ng pagsisisi. Mabilis niyang binuksan ang pinto at humagulgol na lumuhod sa harap ng dalawang binatilyo. Niyakap niya nang mahigpit ang kanyang anak na si Marco, at umiiyak na humingi ng kapatawaran sa sugatang iskolar. Sa mismong araw na iyon, pinunit niya ang expulsion paper sa harap ni Anton. Hindi lamang naibalik ang scholarship ng bata para makapagtapos bilang valedictorian, kundi nahanap rin ng ulilang si Anton ang isang bagong amang handang tumanaw ng utang na loob at magbigay ng buong pusong suporta sa kanya, kapalit ng isang kabayanihang walang katumbas na halaga.