PART 2
Hawak ko ang nanginginig na kamay ni Kuya Jun habang nakaluhod pa rin ako sa malamig at maputik na sahig ng kulungan ng baboy. Hindi ko matanggap ang nakikita ko. Ang lalaking nagbigay sa akin ng lahat ay ganito ang sinapit.
“Arnel, makinig ka sa akin,”
bulong ni Kuya Jun habang humihingal.
“Tatlong taon pa lang pagkaalis mo, nagbago na si Gina. Nagdala siya ng ibang lalaki sa bahay, si Albert.”
Umiyak nang mas malakas si Kuya Jun. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang buong katawan.
“Ginamit nila ang lahat ng perang ipinadala mo para ipatayo ang mansyon. Pero ipinangalan nila ang lupa at ang bahay sa kanilang dalawa. Noong magkasakit ako at ma-stroke dalawang taon na ang nakararaan, pinalayas nila ako. Dito nila ako itinapon sa lumang kulungan ng baboy na ito.”
Naramdaman ko ang matinding galit na bumubalot sa aking buong katawan. Parang gustong sumabog ng dibdib ko.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin, Kuya? Bakit nagpanggap ka sa mga tawag ko na maayos ang lahat?”
tanong ko.
Huminga nang malalim si Kuya Jun at tumingin sa labas ng pinto, na parang may kinatatakutan.
“Binitawan nila ako ng banta, Arnel. Sabi ni Gina, kapag nagsalita ako o nagsasiya sa iyo ng totoo, papahirapan nila ako nang husto at ipapahamak ka nila sa Dubai. Ayaw kong mapahamak ka dahil sa akin. Isa pa, ayokong masira ang mga pangarap mo riyan sa abroad. Kaya tiniis ko ang lahat. Tuwing tatawag ka, pumupunta rito si Albert. Tinatapatan niya ng kutsilyo ang aking likod habang hawak ang telepono para pilitin akong magpanggap na masaya.”
Sumisigaw ang aking isip sa matinding poot. Ginamit nila ang aking dugo, pawis, at walong taong sakripisyo sa ibang bansa para magpakasasa sa marangyang buhay, habang ang aking kapatid ay pinapakain lamang ng mga panis na tirang pagkain sa isang maruming kulungan.
Hindi ko na kayang patagalin pa ang pananatili ni Kuya Jun sa lugar na iyon. Binuhat ko ang aking kapatid. Napakagaan ng kanyang katawan dahil sa tindi ng gutom at sakit. Binuhat ko siya palabas ng masukal na lote patungo sa pangunahing kalsada.
Tumawag ako ng isang pribadong sasakyan gamit ang aking cellphone. Pinasakay ko si Kuya Jun sa likod at sumakay din ako sa kanyang tabi. Inutusan ko ang driver na dinala kami sa pinakamalaking ospital sa lungsod.
Habang nasa biyahe, nakasandal si Kuya Jun sa aking balikat. Walang-tigil ang pag-iyak ko habang tinitingnan ang kanyang mga tuyong labi at maruruming kuko. Naalala ko ang mga araw na nagtatrabaho siya sa ilalim ng matinding sikat ng araw sa bukid para lang may maipang-bayad ako sa aking matrikula sa kolehiyo. Ngayong ako na ang may kakayahan, hindi ko hahayaang mabalewala ang lahat.
Pagdating sa ospital, mabilis na inasikaso ng mga doktor at nurse si Kuya Jun. Dinala siya sa isang pribadong silid at sinalangan ng dextrose. Nilinis ang kanyang mga sugat at binigyan ng mga kaukulang gamot.
Naupo ako sa tabi ng kanyang kama. Nang makasiguro akong ligtas at natutulog na si Kuya Jun, kinuha ko ang aking cellphone. Tinawagan ko si Atty. Ramos, ang aking matalik na kaibigan noong kolehiyo na ngayon ay isa nang sikat at magaling na abugado.
“Ramos, kailangan ko ang tulong mo ngayon,”
sabi ko nang sumagot siya sa kabilang linya.
“Arnel, balita ko kauuwi mo lang. Anong nangyari? Bakit ganyan ang boses mo?”
tanong ni Atty. Ramos.
Ikinuwento ko sa kanya ang lahat. Ang dalawampung milyong piso na ipinadala ko sa loob ng walong taon, ang mansyon na nakapangalan kina Gina at Albert, at ang kalagayan ni Kuya Jun sa kulungan ng baboy.
“Huwag kang mag-alala, Arnel. Hawak natin ang batas. Ihanda mo ang lahat ng kopya ng bank transfers at remittance slips na ipinadala mo mula sa Dubai. Magkikita tayo bukas ng umaga kasama ang mga pulis,”
seryosong sagot ni Atty. Ramos.
Buong gabi akong hindi natulog sa ospital. Inayos ko ang lahat ng mga dokumento sa aking laptop. Ang bawat sentimo na pinaghirapan ko sa Dubai ay may katibayan. May mga screenshot din ako ng mga mensahe ni Gina kung saan kinukumpirma niya na natanggap niya ang pera para sa pagpapatayo ng mansyon.
Kinabukasan, eksaktong alas-otso ng umaga, nagkita kami ni Atty. Ramos sa harap ng lokal na istasyon ng pulisya. Kasama namin ang kapitan ng barangay at apat na opisyal ng pulisya na may dalang dalawang sasakyan.
Mabilis kaming bumiyahe patungo sa mansyon sa Antipolo. Pagdating doon, hinarangan ng mga sasakyan ng pulis ang dambuhalang gate ng bahay. Lumabas ang dalawang pulis at malakas na kumatok sa gate.
Nang buksan ng katulong ang gate, pumasok kami nang walang paalam. Nagulat si Albert na noon ay nagkakape sa balkonahe ng mansyon. Lumabas din si Gina mula sa sala, suot ang kanyang magarang alahas.
“Ano ito?! Bakit kayo pumasok sa pribadong ari-arian namin?! Umalis kayo rito kung ayaw ninyong ihabla ko kayo ng trespassing!”
sigaw ni Albert habang tumatayo at itinuturo ang mga pulis.
Naglakad si Atty. Ramos patungo sa harap ni Albert at inilatag ang mga hawak na dokumento sa ibabaw ng lamesa.
“Ako ang abugado ni Arnel. Ang ari-ariang ito ay itinayo gamit ang pera ng aking kliyente na nagkakahalaga ng dalawampung milyong piso. Mayroon kaming sapat na katibayan ng Grand Estafa at Falsification of Public Documents laban sa inyong dalawa,”
malamig na pahayag ni Atty. Ramos.
Sumingit ang isang opisyal ng pulis at hinawakan ang braso ni Albert.
“Bukod sa mga kasong iyan, inirereklamo rin kayo para sa kasong Serious Illegal Detention at Physical Abuse kay Jun. May mga testigo at medikal na patunay kami mula sa ospital.”
Biglang nawalan ng kulay ang mukha ni Gina. Napaupo siya sa upuan at nagsimulang manginig.
“Arnel, pakiusap! Huwag mong gawin ito! Patawarin mo ako, nagkamali ako! Ibabalik ko naman ang lahat sa iyo!”
umiiyak na pagsusumamo ni Gina habang lumalapit sa aking kinaroroonan at sinusubukang hawakan ang aking mga paa.
Inilayo ko ang aking mga binti at tinignan siya nang may matinding poot.
“Mabulok kayo sa kulungan,”
malamig kong sagot.
Pinosasan ng mga pulis sina Gina at Albert. Sumigaw at nagmakaawa pa sila habang kinakaladkad palabas ng mansyon at isinasakay sa likod ng sasakyan ng pulis. Pinanood ko ang pag-alis ng sasakyan ng pulis hanggang sa tuluyan itong mawala sa aking paningin. Naramdaman ko ang pansamantalang ginhawa sa aking dibdib. Nakuha ko ang katarungan para sa aking kapatid.
Makalipas ang isang linggo, nakalabas na ng ospital si Kuya Jun. Bagamat mahina pa rin ang kanyang katawan dahil sa nagdaang sakit, mas maayos na ang kanyang kalagayan. Inilagay ko siya sa pinakamalaking silid sa loob ng mansyon. Kumuha rin ako ng isang pribadong nurse na mag-aalaga sa kanya bawat oras upang masigurong makakakain siya ng masustansyang pagkain at maiinom ang kanyang mga gamot sa tamang oras.
Isang gabi, habang natutulog na si Kuya Jun, nagpasya akong pumunta sa opisina na ginagamit nina Gina at Albert sa loob ng mansyon. Gusto kong hanapin ang mga orihinal na titulo ng lupa at mga dokumento ng bahay upang masimulan na ang legal na paglilipat ng ari-arian sa ilalim ng pangalan ko at ni Kuya Jun.
Hinalughog ko ang mga cabinet at drawer. Sa ilalim ng isang malaking lamesa, may nakita akong isang mabigat na steel safe na may digital lock. Sinubukan ko ang iba’t ibang kumbinasyon hanggang sa maalala ko ang petsa kung kailan ako unang umalis patungong Dubai.
Click.
Bumukas ang safe. Sa loob nito, walang mga mamahaling alahas o ginto. Ang nakita ko ay isang malaking pulang folder at isang makapal na brown envelope.
Binuksan ko ang brown envelope. Laking gulat ko nang makita ang isang tumpok ng mga bankbook at mga certificate of time deposit. Lahat ng ito ay nakapangalan sa aking sarili: Arnel Santos. May kasamang sulat mula sa bangko na nagsasabing si Gina ay nakatalaga lamang bilang isang trustee na walang karapatang mag-withdraw ng pera nang walang kalakip na orihinal kong pirma.
Tiningnan ko ang kabuuang balanse ng mga account. Sakto itong dalawampung milyong piso. Walang kulang kahit isang sentimo. Lahat ng perang ipinadala ko sa loob ng walong taon ay buong-buo at ligtas na nakatabi sa bangko.
Nanginig ang aking mga kamay. Kung buo ang pera ko, saan galing ang perang ipinambili ng lupa at ipinatayo sa dambuhalang mansyong ito?
Binuksan ko ang pulang folder. Doon ko nakita ang mga dokumento ng isang malaking kumpanya ng logging sa probinsya. Mayroon doon isang kasunduan ng pagbabayad ng danyos o compensation na nagkakahalaga ng labing-limang milyong piso para kay Jun Santos dahil sa isang malubhang aksidente sa trabaho noong nakaraang mga taon na nagdulot ng kanyang pagkaka-stroke. May kasama rin itong dokumento ng bentahan ng lumang lupa ng aming mga magulang na nagkakahalaga ng limang milyong piso.
Ibig sabihin, ang mansyong ito ay itinayo gamit ang sariling pera ni Kuya Jun at ng insurance compensation niya, hindi gamit ang pera ko.
Ngunit bakit siya nasa kulungan ng baboy? Bakit kailangang magpanggap nina Gina at Albert na ninakaw nila ang pera ko?
Dinala ko ang mga folder at mabilis na naglakad patungo sa kwarto ni Kuya Jun. Binuksan ko ang pinto. Gising pa siya at nakaupo sa kanyang kama habang nakatingin sa bintana.
“Kuya, ipaliwanag mo sa aking mabuti ito,”
sabi ko habang inilalagay ang mga bankbook at dokumento sa kanyang harapan.
“Nandito lahat ng dalawampung milyong piso ko. Hindi ginalaw nina Gina ang pera ko. At ang mansyong ito, pera mo ang ginamit dito. Bakit ka nandoon sa kulungan ng baboy, Kuya? Ano ang totoong nangyari?”
Yumuko si Kuya Jun at biglang humagulgol nang napakalakas. Nanginginig ang kanyang buong katawan sa tindi ng pag-iyak.
“Patawarin mo kami, Arnel,”
sabi ni Kuya Jun habang pinupunasan ang kanyang mga mata.
“Kailangan naming gawin iyon para protektahan ka at ang iyong pera.”
Naupo ako sa tabi niya, naguguluhan at nakakaramdam ng matinding kaba.
“Ano ang ibig mong sabihin, Kuya? Protektahan ako sa ano?”
tanong ko.
Humarap sa akin si Kuya Jun gamit ang kanyang mga matang puno ng luha.
“Limang taon na ang nakararaan, bago ako ma-stroke, binalikan ako ng mga dating miyembro ng sindikato ng iligal na sugal na pinagkautangan ko noong kabataan ko. Nalaman nilang nagpapadala ka ng milyun-milyong piso mula sa Dubai. Tinangka nilang pasukin ang bahay natin at bantaan ang buhay ko para makuha ang pera mo.”
Huminga nang malalim si Kuya Jun bago nagpatuloy sa pagsasalita.
“Alam kong hindi ka titigil sa pagpapadala ng pera at baka mapahamak ka kapag nalaman mong may mga masasamang tao na nag-aabang sa atin dito. Kaya kinausap ko si Gina at ang pinsan niyang si Albert, na isang lisensyadong nurse at dating security guard. Nagplano kami. Sinahi ko kay Gina na ilagay ang lahat ng pera mo sa isang trust fund na ikaw lang ang pwedeng mag-withdraw para hindi ito makuha ng sindikato kailanman.”
Nanatili akong tahimik, nakikinig sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig.
“Ginamit namin ang pera mula sa aksidente ko at sa benta ng lupa para ipatayo ang mansyong ito sa ilalim ng pangalan nina Gina at Albert upang isipin ng sindikato na kinuha na ng iba ang yaman natin at wala nang natira sa akin. Para tuluyang lumayas ang mga nag-aabang na sindikato, nagpanggap kami na pinalayas ako ni Gina at itinapon sa kulungan ng baboy. Kailangan naming ipakita sa buong bayan na wala na akong pera at iniwan na ako, para tigilan na kami ng mga nagbabanta sa buhay natin.”
“Ngunit bakit kailangang umabot sa puntong magkasakit ka nang husto sa kulungan ng baboy, Kuya?!”
pasigaw kong tanong habang umaagos ang aking mga luha dahil sa halo-halong emosyon.
Tumingin sa akin si Kuya Jun nang may pagmamahal.
“Hindi ako pinabayaan nina Gina at Albert, Arnel. Sa gabi, kapag madilim na at walang nakakakita sa labas, dinadala nila ako rito sa loob ng mansyon. Pinapaliguan nila ako, pinapakain ng masasarap na pagkain, at ginagamot ni Albert ang aking mga sugat. Ang mga sugat ko ay dahil sa aking sakit sa balat na epekto ng stroke, hindi dahil sa pang-aabuso. Ngunit dalawang linggo bago ka umuwi, bumalik ang mga espiya ng sindikato at nag-abang sa labas ng kalsada araw at gabi. Kaya napilitan akong manatili muna sa kulungan ng baboy para hindi sila maghinala.”
Umiyak si Kuya Jun at hinawakan ang aking mukha gamit ang kanyang mga kamay.
“Nang dumating ka nang walang pasabi, natakot si Gina dahil alam niyang may mga espiya pa sa paligid na nakamasid sa tapat ng gate natin. Namutla siya dahil baka malaman ng sindikato na narito ka na at balikan kayong dalawa upang piliting kunin ang pera. Kaya pilit ka niyang pinaalis sa gate upang protektahan ka mula sa kanila. Ang pag-arte ko naman na may kutsilyong nakatutok sa likod ko noong tumatawag ka ay kasinungalingan ko lang dahil alam kong may nakikinig sa linya ng telepono natin noon mula sa mga tauhan ng sindikato.”
Napako ako sa aking kinauupuan. Ang tindi ng katotohanan ay parang sumampal sa aking buong pagkatao. Ang mga taong ipinakulong ko, ang mga taong isinumpa ko at tinawag na sakim sa harap ng maraming tao, ay ang mga taong nagsakripisyo ng kanilang sariling pangalan, reputasyon, at kaligtasan para lamang protektahan ang perang pinaghirapan ko sa ibang bansa at panatilihing ligtas ang aking buhay.
Hindi ako nag-aksaya ng panahon. Agad kong tinawagan si Atty. Ramos upang ipaliwanag ang buong katotohanan ng mga pangyayari. Kinabukasan, maaga kaming pumunta sa istasyon ng pulisya upang iurong ang lahat ng kaso laban kina Gina at Albert.
Nang lumabas sila mula sa loob ng selda, agad akong lumuhod sa harap nina Gina at Albert. Umiyak ako nang husto at humingi ng tawad sa aking maling hinala at sa tindi ng sakit na naidulot ko sa kanilang dalawa.
Ngumisi si Albert habang tinutulungan akong tumayo, at si Gina naman ay ngumiti sa akin.
“Walang anuman, Arnel. Ginawa namin ito dahil mahal namin si Jun at mahal ka namin bilang pamilya. Ang mahalaga ngayon, ligtas na kayong dalawa at tapos na ang pagtatago natin sa kanila,”
sabi ni Gina habang pinupunasan ang kanyang sariling mga luha.
Dahil sa mga bagong impormasyong ibinigay ni Albert sa mga awtoridad tungkol sa mga nag-aabang na espiya, mabilis na kumilos ang mga pulis. Sa loob ng sumunod na dalawang araw, matagumpay na naaresto ng mga pulis ang mga miyembro ng sindikato na matagal nang nagmamasid sa aming pamilya.
Ngayon, magkakasama kaming apat na nakatira sa loob ng malaking mansyon sa Antipolo. Wala nang takot, wala nang pagtatago, at wala nang kulungan ng baboy. Ang dalawampung milyong piso na aking naipon mula sa Dubai ay gagamitin namin upang magtayo ng isang malaking kumpanya ng konstruksyon na pamamahalaan naming magkakasama bilang isang tunay at buong pamilya. Ang mansyong ito ay hindi lamang naging simbolo ng aking pagbabalik, kundi isang patunay ng tunay at wagas na sakripisyo ng aking kapatid at ng mga taong handang magsakripisyo para sa kaligtasan ng pamilya.