PART 2:
Agad na dinala ni Don Carlos ang bata sa isang pribadong klinika sa Makati.
Isinagawa ang mabilis na DNA test gamit ang mga sample ng buhok at laway.
Pagkatapos ng 24 oras, lumabas ang opisyal na resulta: 99.99% match.
Ang batang basurero na nagpapakilala bilang si Intoy ay ang tunay na si Ethan Imperial.
Galit at pangungulila ang nag-alab sa dibdib ni Don Carlos.
Sino ang may kakayahang magtapon ng isang 2 taong gulang na bata sa sako para lamang maglaho ito?
Hindi muna dinala ni Don Carlos si Ethan sa kanyang mansyon upang masiguro ang kaligtasan nito.
Inilagay niya ang bata sa isang ligtas na hotel kasama ang matandang si Aling Rosa na nag-aruga rito.
Tinawagan ni Don Carlos ang kanyang pinakapinagkakatiwalaang chief of security na si Miguel.
“Miguel, iwanan mo ang lahat ng ginagawa mo ngayon,” utos ni Don Carlos sa telepono.
“Hukayin mo ang lahat ng nangyari noong gabi ng pagtitipon 8 taon na ang nakalipas.”
“Gusto kong malaman kung sinong mga tauhan ang naka-duty, at hanapin mo ang personal na drayber ng aking kapatid na si Elena noong panahon na iyon.”
Binigyan ni Don Carlos si Miguel ng walang limitasyong pondo para sa imbestigasyon.
Makalipas ang 3 araw, bumalik si Miguel na may dalang isang itim na flash drive at 2 makapal na folder.
“Don Carlos, nahanap namin ang dating drayber na si Roberto sa isang malayong probinsya sa Leyte,” ulat ni Miguel.
“Natatakot siya para sa kanyang buhay kaya nagtago siya, ngunit nang ipakita namin ang seryosong proteksyon, umamin na siya.”
Isinaksak ni Miguel ang flash drive sa laptop ni Don Carlos.
Isang video recording ang lumabas sa screen.
Ito ay kuha mula sa isang lumang dashboard camera ng sasakyan ni Elena na matagal nang itinapon ngunit narekober ng mga eksperto sa IT.
Sa video, malinaw ang boses ni Elena na kausap si Roberto habang umiiyak ang isang maliit na bata sa background.
“Ilayo mo ang batang yan, Roberto! Siguraduhin mong hindi na siya makikita ng kuya ko!” galit na utos ni Elena sa video.
“Iwan mo sa pinakamalalim na bahagi ng dumpsite, hayaan mong tadhana ang magtapos sa kanya!”
“Kapag nawala ang batang ito, ang anak kong si Marco ang magiging nag-iisang tagapagmana ng buong kumpanya.”
Kasama rin sa folder ang isang nakasulat at notaryadong salaysay ni Roberto na nagdedetalye ng buong transaksyon, kabilang ang pagtanggap niya ng 2,000,000 piso mula sa bank account ni Elena 1 araw pagkatapos ng pagkawala ng bata.
Nanginginig ang buong katawan ni Don Carlos sa tindi ng galit at sakit.
Ang sarili niyang dugo, ang kapatid na tinulungan niya at binigyan ng marangyang buhay, ang mismong nagtangka sa buhay ng kanyang anak.
“Ihanda mo ang mga abogado, Miguel,” malamig na utos ni Don Carlos habang pinupunasan ang kanyang mga luha.
“At tawagan mo ang mga miyembro ng board. Magkakaroon tayo ng emergency meeting bukas ng 9:00 ng umaga.”
Kinabukasan, sa ika-30 palapag ng Imperial Corporate Tower, siksikan ang mga pangunahing investors at board members.
Nakasaupo si Elena sa tabi ng pangunahing upuan, suot ang isang mamahaling pulang hiyas.
Sa tabi niya ay ang kanyang anak na si Marco, na may hawak na mga dokumento para sa paglipat ng kapangyarihan.
“Magandang umaga sa inyong lahat,” nakangiting panimula ni Elena sa harap ng 12 board members.
“Dahil sa humihingang kalusugan ng aking mahal na kuya, napagkasunduan namin na opisyal nang itatalaga si Marco bilang bagong Chief Executive Officer ng kumpanya.”
“Narito na ang mga pirma para sa 45% ng mga share na ililipat sa aking anak.”
Eksaktong bago mailapag ni Marco ang panulat sa papel, bumukas ang malaking glass door ng boardroom.
Pumasok si Don Carlos, tuwid ang tayo, at walang bakas ng anumang karamdaman.
Ngunit ang mas nakakuha ng pansin ng lahat ay ang batang lalaki na hawak niya sa kanang kamay.
Si Ethan ay nakasuot ng isang mamahaling asul na suit, gupit-bilyonaryo, at may tindig na kaparehong-kapareho ng kay Don Carlos.
Sa leeg ng bata ay nakasabit ang gintong kwintas na hugis agila.
Nabitawan ni Marco ang hawak nitong ballpen.
Nangisay ang mga labi ni Elena at biglang nawalan ng kulay ang kanyang mukha.
“K-Kuya? Anong ibig sabihin nito? At sino ang batang iyan?” pautal-utal na tanong ni Elena habang pilit na tumatayo.
Naglakad si Don Carlos patungo sa dulo ng mahabang lamesa at hinarap ang lahat.
“Mga kasama sa board, nais kong ipakilala sa inyo ang tunay at nag-iisang tagapagmana ng Imperial Shipping Lines,” malakas na pahayag ni Don Carlos.
“Ang aking anak, si Ethan Imperial. Ang batang akala ng marami ay naglaho na, ngunit ibinalik sa akin ng Diyos pagkatapos ng 8 taon.”
Nagsimulang magbulungan ang mga board members, ang iba ay naglabas ng kani-kanilang mga telepono upang kumuha ng larawan.
“Kuya, nababaliw ka na ba?” sigaw ni Elena, pilit na pinatatag ang kanyang boses kahit nanginginig ang kanyang mga tuhod.
“Saan mo pinulot ang batang yan? Baka niloloko ka lang niyan para sa pera natin! Patay na si Ethan!”
Tumingin si Don Carlos kay Elena nang may matinding poot.
“Hindi siya patay, Elena. Alam mo kung bakit? Dahil hindi tinapos ng drayber mo ang maruming utos mo na iwanan siya sa sako para maglaho sa dumpsite.”
Inilabas ni Don Carlos ang remote control at binuksan ang malaking projector screen sa pader.
Ipinatugtog ang audio at video ng dashboard camera kung saan malinaw ang boses at mukha ni Elena na nag-uutos na iligpit ang bata kapalit ng milyun-milyong piso.
Kasunod nito ay ipinakita sa screen ang opisyal na dokumento ng DNA test at ang sinumpaang salaysay ng kanyang drayber.
Natahimik ang buong silid.
Ang mga board members ay tumingin kay Elena nang may pandidiri at pagkabigla.
Napasalampak si Elena sa kanyang upuan, hindi makapagsalita habang ang kanyang anak na si Marco ay napatakip na lamang sa kanyang mukha sa tindi ng kahihiyan.
“Kuya… patawarin mo ako…” umiiyak na lumuhod si Elena sa sahig, pilit na inaabot ang sapatos ni Don Carlos.
“Nagawa ko lang yun dahil natatakot ako na walang maiwan para kay Marco! Magkapatid tayo, iisang pamilya tayo!”
Humarap si Don Carlos sa kanya, matigas ang mukha at walang bakas ng pagpapatawad.
“Tinawag mo akong pamilya matapos mong itapon ang 2 taong gulang kong anak sa basurahan?” malamig na sabi ni Don Carlos.
“Wala akong kapatid na may pusong halimaw.”
Bumukas ang pinto at pumasok ang 4 na unipormadong pulis kasama ang mga tauhan ng National Bureau of Investigation.
“Elena Imperial, mayroon kaming warrant of arrest para sa mga kasong Kidnapping at Frustrated Murder,” saad ng namumunong opisyal.
Pinasukan ng posas ang mga kamay ni Elena habang ito ay humahagulgol at nagmamakaawa sa harap ng mga dati nitong kasamahan sa negosyo.
“Marco, kunin mo ang mga gamit mo at umalis kayo sa kumpanyang ito, maging sa mga bahay na pag-aari ng aking pamilya,” utos ni Don Carlos sa pamangkin.
“Wala kayong makukuha kahit isang piso mula sa akin.”
Inilabas ng mga awtoridad si Elena habang sumisigaw ng pagsisisi, habang si Marco naman ay sumunod na nakayuko at walang mukhang maiharap sa mga tao.
Nang tuluyang matahimik ang silid, binuhat ni Don Carlos si Ethan at hinalikan ito sa pagnanais na mapunan ang 8 taon na nawala sa kanila.
Ipinangako ni Don Carlos na ibibigay niya ang pinakamagandang buhay para kay Ethan at kay Aling Rosa na hindi nag-atubiling mag-aruga sa bata sa kabila ng kahirapan.
Natutunan ni Don Carlos na ang kasamaan ng isang tao ay walang pinipiling relasyon, ngunit ang katotohanan ay palaging makakahanap ng paraan upang lumabas at magbigay ng hustisya.