“Clarissa…” mahinang sabi ni Marco. Halos walang tunog na lumabas sa gulat. Itinuro niya ang mga bata gamit ang nanginginig niyang daliri.
“Sila ba… mga anak ko ba sila?”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. Walang kahit anong awa sa puso ko. Naalala ko kung paano niya ako itinapon na parang basura sa kalsada.
“Masyadong malinaw ang mukha nila para magtanong ka pa, Marco,” sagot ko. Madiin at malamig ang boses ko.
“Sabi mo noon baog ako. Sabi mo walang silbi ang matris ko kaya pinalayas mo ako para pakasalan ang sekretarya mo. Isang buwan lang matapos mo akong iwan, nalaman kong buntis ako. Hindi lang isa, kundi tatlo ang ibinigay sa akin ng Diyos.”
Humakbang papalapit sa akin si Marco. Parang biglang nawalan ng lakas ang mga binti niya. May luha na pumatak sa mga mata niya habang nakatingin sa tatlong bata.
“Tatlong lalaki… Clarissa, mga anak ko sila. May karapatan ako sa kanila. Pamilya ko sila!” sabi niya habang sumusubok na hawakan si Nathan.
Mabilis kong hinila si Nathan pabalik sa tabi ko. Tiningnan ko siya nang may galit.
“Wala kang karapatan sa kanila, Marco. Huwag mo silang hahawakan,” sabi ko.
“Nung kailangan ko ng pambili ng gatas, nasaan ka? Nung mag-isa akong nagpapakasipag sa New York habang lumalaki ang tiyan ko, nasaan ka? Nandoon ka sa mansyon mo, nagpapakasasa sa pera mo kasama ang bagong asawa mo. Ako ang nagpalaki sa kanila. Ako ang nagtrabaho araw at gabi para mabuhay sila nang marangal.”
Napayuko si Marco. Hindi niya alam ang gagawin. Ang kayabangan niya kanina sa eroplano ay biglang nawala.
“Patawarin mo ako, Clarissa. Hindi ko alam… sandali, paano ka nagkaroon ng ganitong kotse? Sino ba talaga ang nagpapakain sa’yo ngayon?” tanong niya, bakas ang kalituhan sa mukha.
Sa sandaling iyon, lumapit ang driver ko at may iniabot na makapal na brown folder sa akin. Kinuha ko ito at hinarap muli si Marco.
“Naalala mo ba ang pinagmamayabang mo sa akin buong byahe?” tanong ko sa kanya.
“Sabi mo, umaasa ang kumpanya mo na makikipag-partner sa Nexus Group para maisalba ang mga utang niyo sa bangko. Sabi mo, kapag hindi pumirma ang CEO ng Nexus Group ngayong linggo, babagsak ang buong imperyo mo.”
Kumunot ang noo ni Marco. “Paano mo nalaman ang tungkol sa utang ng kumpanya ko? Hindi ko sinabi sa’yo ‘yan.”
Inabot ko sa kanya ang folder. “Buksan mo ‘yan, Marco. Basahin mo ang nakasulat sa pinakahuling pahina ng business proposal na ipinadala mo sa opisina ko.”
Nanginginig niyang kinuha ang folder. Binuksan niya ito at binasa ang mga dokumento sa loob. Pagdating sa huling bahagi, kung saan nakasulat ang pangalan ng Board of Directors at ng nag-iisang may-ari ng Nexus Group, napatigil siya.
Nakalagay doon ang pangalan ko sa malalaking titik: CLARISSA SANTOS – FOUNDER & CHIEF EXECUTIVE OFFICER.
Nalaglag ang folder mula sa mga kamay niya. Nagkalat ang mga papel sa semento.
“Ika-ikaw? Ikaw ang may-ari ng Nexus Group?” utal na tanong ni Marco. Halos lumuhod na siya sa harap ko sa sobrang panghihina.
“Oo, Marco. Ako ang misteryosong CEO na binalak mong utuin para sa pera. At ngayon, opisyal ko nang tinatanggihan ang proposal mo. Walang pirma na mangyayari. Hinding-hindi ko tutulungan ang lalaking sumira sa buhay ko,” malamig kong sabi.
“Clarissa, pakiusap!” sigaw niya, tuluyan nang lumuhod sa semento sa harap ng maraming tao sa airport.
“Huwag mong gawin sa akin ‘to! Babagsak ang kumpanya ko! Mawawala ang lahat ng pinaghirapan ko! Isipin mo ang mga anak natin, kailangan nila ng maayos na ama na mayaman!”
“Hindi ka nila kailangan, Marco. Mayaman ang ina nila. Mas mayaman pa ako sa’yo ngayon,” sagot ko habang pinapapasok ang mga anak ko sa loob ng Bentley.
Tinalikuran ko na siya. Pero bago ko isara ang pinto ng kotse, huminto muna ako. May isang bagay pa akong kailangang sabihin sa kanya. Ang huling katotohanan na tuluyang wawasak sa kanya.
“May isa pa pala akong gustong sabihin sa’yo, Marco,” panimula ko habang nakadungaw sa bintana ng kotse.
Tumingala siya sa akin, may kaunting pag-asa sa mga mata niya. “Ano ‘yon, Clarissa? Papakinggan mo na ba ako?”
Ngumiti ako ng isang matabang na ngiti.
“Ang asawa mo ngayon, si Vanessa… ang dating sekretarya mo na sinabi mong nabuntis mo kaya mo ako pinalayas?”
Napatango si Marco. “Oo, anong meron sa kanya?”
“Hindi mo ba napapansin na hindi mo kamukha ang anak niyo?” tanong ko.
Napatitig lang sa akin si Marco, naguguluhan.
“Bago mo ako palayasin, kumuha ako ng fertility test para sa ating dalawa dahil tatlong taon tayong hindi nagkakaanak. Noong lumabas ang resulta, nalaman kong wala akong problema. Ikaw ang may mababang sperm count nung mga panahon na ‘yon, Marco. Halos imposible kang makabuntis nang natural nung taon na iniwan mo ako,” paliwanag ko.
“Ang mga anak ko, nabuo sila dahil sa huling gabi natin bago mo ako pinalayas, kung kailan uminom ka ng mga gamot na ibinigay ng doktor mo na hindi mo alam. Pero si Vanessa? Dalawang buwan na siyang buntis nung sinabi niyang isang linggo pa lang ang tiyan niya.”
Nanlaki ang mga mata ni Marco. “Anong… anong ibig mong sabihin?”
“Hindi mo anak ang batang pinalalaki mo ngayon, Marco. Anak ‘yon ng manager ng branch mo sa Cebu na matagal nang kalaguyo ni Vanessa bago mo pa siya naging girlfriend,” diretsahang sabi ko.
Napasandal si Marco sa sarili niyang Mercedes-Benz. Hawak niya ang ulo niya at umiiyak na siya nang malakas.
“At mabilis na kumilos si Vanessa ngayon, Marco,” dagdag ko pa.
“Habang nasa eroplano tayo at nagmamayabang ka sa akin, kausap ko ang mga abogado ko. Pinasok na ni Vanessa ang lahat ng natitirang pera ng kumpanya mo sa isang secret account sa ibang bansa at umalis na siya ng Pilipinas kasama ang tunay na ama ng anak niya. Ngayong oras na ‘to, may ari-arian ka pa ba?”
Hindi na nakasagot si Marco. Tuluyan na siyang nahiga sa semento habang umiiyak at sumisigaw ng pangalan ko.
Isinara ko na ang pinto ng Bentley. Tumingin ako sa driver ko. “Manong, tara na po. Uwi na tayo sa bahay.”
“Sige po, Madame,” sagot ng driver.
Habang umaandar ang kotse palayo sa airport, tiningnan ko si Marco sa rearview mirror. Ang dating bilyonaryo na nagpalayas sa akin ay isa na ngayong lalaking walang pera, walang asawa, walang anak, at walang kinabukasan.
Niyakap ko ang tatlong anak ko na masayang naglalaro sa tabi ko. Sa wakas, tapos na ang laban. Nakuha ko na ang hustisyang matagal kong hinintay.
May mga pagkakataon ba sa buhay mo na minalit ka rin ng taong akala mo ay makakasama mo habangbuhay, at paano mo napatunayan sa kanila na nagkamali sila ng hinamak?
