Halos isang oras ang lumipas. Nilakad ni Lito ang napakahabang distansya mula Makati hanggang sa isang liblib na lugar sa gilid ng riles ng tren sa isang karatig-lungsod. Ang kalsada ay maputik, madilim, at puno ng amoy ng basura at estero. Huminto siya sa tapat ng isang barong-barong na halos gawa na lamang sa mga pinagtagpi-tagping yero at sako.
Ipinark ko ang aking sasakyan sa malayo at naglakad ako, suot ang aking mamahaling coat na dahan-dahang nababasa ng ulan. Pakiramdam ko ay isa akong estranghero sa sarili kong mundo. Lumapit ako sa tapat ng kanilang bintana—isang maliit na butas na natatakpan lamang ng manipis na plastik.
Sumilip ako. Ang loob ng bahay ay kasing-liit lamang ng aking walk-in closet. Doon, nakita ko ang tatlong maliliit na bata na mabilis na sumalubong kay Lito.
“Tatay! Tatay! Gutom na po kami. May dala po ba kayong pagkain?” tanong ng isang batang babae na marahil ay nasa limang taong gulang pa lamang. Ang kanyang mukha ay maputla at ang kanyang mga braso ay tila maliliit na patpat sa nipis.
“Meron, mga anak. Pasensya na at natagalan si Tatay,” sabi ni Lito. Ang boses niya ay basag, punong-puno ng pagod ngunit may bahid ng lambing.
Dahan-dahan niyang inilapag ang kanyang punit na bag sa isang sirang lamesa. Binuksan niya ito at inilabas ang ilang maliliit na lalagyan ng plastik. Nang makita ko ang laman, tila may bumara sa aking lalamunan. Iyon ang mga tirang pagkain mula sa aking tanghalian sa boardroom kanina—ang mga bahagi ng steak na hindi ko naubos, ang mga tirang kanin na ipinapatapon ko na sana sa pantry!
“Wow! Ang sarap naman nito, Tatay! Karne!” masayang sigaw ng panganay na lalaki habang naghahati-hati sila sa isang pirasong karne na para sa akin ay basura na, ngunit para sa kanila ay isang malaking piging.
“Dahan-dahan lang sa pagkain, mga anak. Inumin niyo itong sabaw,” sabi ni Lito, habang siya mismo ay nakaupo sa sahig, tinitingnan ang kanyang mga anak na kumakain nang may galak. Wala siyang pagkain para sa kanyang sarili. Uminom lamang siya ng tubig mula sa isang lumang bote.
Napahawak ako sa pader ng kanilang bahay. Ang aking kumpanya ay bilyun-bilyon ang kinikita. Nagbibigay ako ng utos na taasan ang sahod at ibigay ang lahat ng benepisyo. Paanong ang isa sa aking pinakamahusay na tauhan ay ganito ang kalagayan? Nasaan ang mga pondong inilaan ko? Nasaan ang tulong na dapat ay natatanggap nila?
Biglang pumasok sa isip ko ang sinabi ni Dante tungkol sa pagsusugal. Ngunit ang nakikita ko ngayon ay hindi isang sugarol. Ito ay isang ama na handang lunukin ang kanyang dangal, kumuha ng tira sa basura, para lamang hindi mamatay sa gutom ang kanyang mga anak.
Akmang kakatok na sana ako sa pintuan upang pumasok at ibigay ang lahat ng perang nasa pitaka ko, nang biglang mag-vibrate ang cellphone sa aking bulsa. Isang mensahe mula sa isang hindi kilalang numero ang pumasok. May kalakip itong video file.
Nanginginig ang aking mga kamay habang pinipindot ang ‘play’. Ang sumunod na nakita ko ay tila isang kidlat na tumama sa aking dibdib, wumasak sa aking puso, at tuluyang nagpabagsak sa aking mundo sa gitna ng putikan at ulan.
at…
BAHAGI 2
Ang video ay hindi malabo; ito ay kuha mula sa isang high-definition na hidden camera sa loob ng isang mamahaling suite sa isang hotel. Sa gitna ng malambot na kama, nakita ko ang aking asawa, si Isabella, na nakasuot lamang ng manipis na bathrobe. At sa tabi niya, masayang tumatawa at humahawak sa kanyang kamay, ay walang iba kundi si Dante—ang aking pinagkakatiwalaang COO at matalik na kaibigan.
“Akala ba ni Rafael ay talagang napupunta sa mga empleyado ang lahat ng bonuses na pinipirmahan niya?” nakangising sabi ni Dante sa video habang nilalagyan ng alak ang baso ni Isabella. “Kulang pa nga ang limang daang milyong naibulsa natin sa loob ng dalawang taon para sa lahat ng sakripisyo ko sa kumpanyang ‘yan.”
Humakhak si Isabella, isang tunog na dati ay musika sa aking pandinig ngunit ngayon ay tila kuko na kumakaskas sa yero. “Masyado siyang naging kampante, Dante. Akala niya, dahil binabayaran niya ako ng luho, sapat na ‘yun. Hindi niya alam, habang nagpapaka-bayani siya para sa mga tauhan niya, unti-unti nating nililimas ang kaban ng Montelibano Financial. At ang pinaka-paborito ko? ‘Yung medical fund para sa asawa ng Lito na ‘yon. Kung hindi natin hinarang ‘yung pera, baka nailigtas pa ‘yung babaeng ‘yun. Pero mas kailangan ko ng bagong yate sa susunod na buwan, ‘di ba?”
“Siyempre naman, babe. Hayaan mo silang magutom. Ang mahalaga, bukas, bago pa malaman ni Rafael ang tungkol sa nawawalang 500 million, nasa eroplano na tayo patungong Switzerland,” sagot ni Dante sabay halik sa aking asawa.
Binitawan ko ang aking cellphone sa putikan. Ang ulan ay humahagupit na sa aking mukha, ngunit hindi ko na ito nararamdaman. Ang tanging nararamdaman ko ay ang nag-aapoy na galit na unti-unting lumalamon sa aking buong pagkatao.
Kaya pala. Kaya pala si Lito ay naghihirap. Kaya pala ang kanyang asawa ay nawala na dahil sa maselang kalagayan nito na hindi naagapan. Kinurakot nila ang pondo para sa kalusugan ng mga empleyado. Ang perang dapat ay nagligtas sa isang buhay ay ginamit ng aking asawa para sa kanyang mga alahas at luho. At ang taong itinuring kong kapatid ang siyang mastermind ng lahat.
Tumingin muli ako sa butas ng bintana. Nakita ko si Lito na niyayakap ang kanyang mga anak bago sila matulog sa malamig na sahig. Doon ako nangako. Hindi lang para sa sarili ko, kundi para kay Lito at sa lahat ng mga empleyadong ninakawan ng kinabukasan.
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa putikan at pinunasan ito. Hindi na ako umiiyak. Ang aking mga mata ay naging kasing-lamig ng bakal. Tinawagan ko ang aking personal lawyer at ang hepe ng Intelligence Service na matagal ko nang kakilala.
“Handa na ang lahat,” malamig kong sabi sa kabilang linya. “Gusto ko ng total lockdown sa lahat ng accounts. Huwag hayaang makalabas ng bansa ang sinuman sa kanila. At magpadala kayo ng team sa Montelibano Building bukas ng alas-nuwebe ng umaga. May gagawin tayong paglilinis.”
Kinabukasan, pumasok ako sa opisina na tila walang nangyari. Ang aking suit ay plantsado, ang aking mukha ay walang emosyon. Nang makita ko si Dante sa hallway, nakipagkamay pa siya sa akin nang may malapad na ngiti.
“Good morning, Rafael! Handa na ang mga documents para sa wire transfer natin sa bagong investment partner sa Switzerland. Kailangan na lang ang pirma mo,” masigla niyang sabi.
“Mamaya na ‘yan, Dante. Magkaroon muna tayo ng emergency board meeting. Isama mo rin si Isabella, dahil asawa ko siya at may shares siya sa kumpanya. Gusto ko, nandoon kayong dalawa,” sagot ko nang may tipid na ngiti.
Pagdating ng alas-nuwebe, ang boardroom ay puno ng tensyon. Nakaupo si Isabella sa aking kanan, suot ang isang mamahaling designer dress na marahil ay nagkakahalaga ng anim na buwang sahod ng isang encoder. Sa kaliwa ko naman si Dante, na halatang excited na matapos ang meeting para maisagawa na ang kanilang pagtakas.
“Bakit ba tayo may meeting, Rafael? May lakad pa kami ni Dante para i-check ang mga bagong properties,” reklamo ni Isabella habang tinitingnan ang kanyang kuko.
“Gusto ko lang magpakita ng isang presentation tungkol sa katapatan at pagtitiwala,” sabi ko habang binubuksan ang projector.
Ang unang slide na lumabas ay hindi mga graph o numero. Ito ay ang larawan ng punit-punit na bag ni Lito.
Napakunot ang noo ni Dante. “Ano ‘to, Rafael? Bakit tayo nag-aaksaya ng oras sa basurang ‘yan?”
“Ang basurang ‘yan, Dante, ay ang bag ng isang empleyadong ninakawan niyo ng dangal,” sabi ko. Pinindot ko ang remote, at ang susunod na slide ay ang video nina Dante at Isabella sa hotel room.
Tumigil ang mundo sa loob ng boardroom. Ang mukha ni Isabella ay nawalan ng kulay, naging kasing-puti ng papel. Si Dante naman ay napatalon sa kanyang upuan, nanginginig ang mga kamay.
“R-Rafael… AI ‘yan! Peke ‘yan! Inimbento lang ‘yan ng mga kalaban natin!” sigaw ni Dante, pilit na itinatago ang takot sa kanyang boses.
“Peke ba ang 500 million pesos na sinubukan ninyong i-transfer kaninang alas-tres ng madaling araw? Pina-freeze ko na ang lahat ng accounts ninyo. Wala na kayong access sa kahit isang kusing,” malamig kong sabi.
Biglang bumukas ang mga pinto ng boardroom. Pumasok ang mga ahente ng gobyerno kasama ang mga pulis.
“Dante Alcasid at Isabella Montelibano, inaaresto kayo sa mga kasong Grand Embezzlement, Corporate Fraud, at Multiple Counts of Misappropriation of Funds. Mayroon din kaming ebidensya para sa kapabayaan na nagresulta sa paglisan ng isang tao dahil sa pagharang ninyo sa medical funds,” deklarasyon ng hepe.
“Hindi! Rafael, makinig ka! Mahal kita!” pagsusumamo ni Isabella habang pinoposasan siya. “Nilinlang lang ako ni Dante! Siya ang may kasalanan ng lahat!”
“Wala kang utang na loob, Isabella!” ganting sigaw ni Dante habang kinakaladkad siya ng mga pulis. “Ikaw ang nagpumilit na ituloy ang pagnanakaw dahil sa sobrang luho mo!”
Pinanood ko silang ilabas ng gusali sa harap ng lahat ng empleyado. Ang tawanan na dati ay para kay Lito ay napunta sa kanila. Ang mga taong akala nila ay mas mababa sa kanila ang siyang naging saksi sa kanilang pagbagsak.
Pagkatapos ng kaguluhan, ipinatawag ko si Lito sa aking opisina.
Pumasok si Lito, nakayuko pa rin, bitbit ang kanyang punit na bag. Akala niya marahil ay tatanggalin ko siya dahil sa iskandalong nangyari.
“Lito,” tawag ko sa kanya. Lumapit ako at inilapag ang aking kamay sa kanyang balikat. “Patawarin mo ako. Patawad dahil naging bulag ako sa nangyayari sa paligid ko. Hindi ko maibabalik ang asawa mo, pero sisiguraduhin kong hindi na muling magugutom ang mga anak mo.”
Inabot ko sa kanya ang isang susi at isang folder. “Simula ngayong araw, ikaw na ang aming bagong Operations Manager. Ang iyong talino at katapatan ay hindi na dapat nasasayang sa pag-e-encode lang. At ang folder na ‘yan? Bahay at lupa ‘yan na malapit dito sa kumpanya, para hindi ka na naglalakad ng malayo sa ulan.”
Umiyak si Lito. Ang mga luhang iyon ay hindi na ng pighati, kundi ng pag-asa.
Ngunit dito nagtatapos ang kwento sa isang bagay na hindi ko inaasahan.
Habang nililinis ko ang lamesa ni Dante, may nakita akong isang lumang diary na nakatago sa ilalim ng kanyang drawer. Binuksan ko ito at binasa ang huling pahina. Ang petsa ay sampung taon na ang nakalilipas.
Doon ko natuklasan ang pinaka-masakit na katotohanan. Si Lito… si Lito ay hindi lamang basta empleyado. Siya ang tunay na may-ari ng orihinal na kumpanya na kinuha ng aking ama sa pamamagitan ng panlilinlang noong bata pa kami. Si Dante ay alam ito, at ginamit niya ang impormasyong iyon para itago ang lahat ng pagnanakaw niya sa akin, habang hinahayaan niyang maghirap si Lito bilang ganti sa pamilya nito.
At ang hindi kilalang numero na nagpadala sa akin ng video?
Tiningnan ko ang screen ng cellphone ko. May bagong mensahe mula sa parehong numero.
“Salamat, Rafael. Ngayong nabawi mo na ang katarungan para sa akin, binalik ko na rin ang pabor. Check mo ang account mo, ibinalik ko na ang lahat ng ninakaw nina Dante. – L.”
Napatingin ako kay Lito na papalabas na ng pinto. Lumingon siya sa akin at ngumiti nang bahagya—isang ngiting hindi ng isang biktima, kundi ng isang taong matagal nang naghihintay na matapos ang isang laro.
Si Lito ang whistleblower. Siya ang nag-manipula sa lahat para mahuli ko sina Dante at Isabella, habang tinitiyak na mababawi niya ang kumpanyang ninakaw ng aking ama sa kanya. Sa huli, hindi ako ang nagligtas sa kanya. Siya ang nagligtas sa akin mula sa mga ahas sa aking paligid, habang dahan-dahang kinukuha muli ang trono na nararapat para sa kanya.
Ang hustisya ay may kakaibang paraan ng pagbabalik. At sa pagkakataong ito, ang taong may punit na bag ang siyang tunay na may hawak ng lahat ng baraha.
