Madilim, madulas, at halos walang makita dahil sa lakas ng buhos ng ulan. Ito ang sitwasyon sa kahabaan ng Tarlac-Pangasinan-La Union Expressway (TPLEX) noong gabing iyon.
Si Patrolman Dante Morales, isang 45-anyos na beteranong pulis ng Highway Patrol Group, ay kasalukuyang nagpapatrolya sakay ng kanyang mobile. Sanay na siya sa ganitong gabi—tahimik, maliban sa hampas ng wiper sa salamin at paminsan-minsang pagdaan ng mga cargo truck.
Bandang alas-dos ng madaling araw, sa Kilometer 128, may nahagip ang headlights ni Dante sa shoulder lane. Isang maliit na pigura. Akala niya noong una ay aso o ligaw na kambing, pero nang bagalan niya ang takbo, nanlaki ang kanyang mga mata.
Isang bata.
Agad na itinigil ni Dante ang patrol car at binuksan ang blinkers. Lumabas siya kahit basang-basa sa ulan.
“Bata!” sigaw ni Dante.
Ang bata, isang lalaking tinatayang nasa pito o walong taong gulang, ay nakasuot ng sobrang laking t-shirt na punit-punit at walang tsinelas. Nanginginig ito sa lamig, putikan ang binti, at bakas sa mukha ang matinding takot at gutom.
“Huwag kang matakot, pulis ako,” malumanay na sabi ni Dante habang inaalis ang kanyang raincoat para ibalot sa bata. “Saan ang mga magulang mo? Bakit nag-iisa ka dito?”
Hindi sumasagot ang bata. Tulala ito. Mabilis na isinakay ni Dante ang bata sa mobile at dinala sa pinakamalapit na istasyon.
Pagdating sa presinto, agad itong inasikaso ng mga Women and Children Protection Desk (WCPD) officer. Binigyan ng mainit na sopas, tuyong damit, at hot chocolate.
Habang kumakain ang bata, napansin ni Dante ang isang kakaibang marka sa leeg nito—isang malaking birthmark na hugis puso sa likod ng kanang tenga.
“Anong pangalan mo, iho?” tanong ni Dante habang nakaupo sa tapat nito.
Tumingin lang ang bata. Kumuha si Dante ng papel at ballpen. “Marunong ka bang magsulat? Isulat mo dito.”
Nanginginig ang kamay na humawak ng ballpen ang bata. Dahan-dahan niyang isinulat ang tatlong letra: T-I-M.
“Tim?” tanong ni Dante. Tumango ang bata.
Dahil sa instinct ng isang ama at pulis, binuksan ni Dante ang National Database of Missing Persons. Nag-search siya gamit ang mga keywords: “Boy, Missing, Birthmark behind ear, Heart shape.”
Mabagal ang internet dahil sa bagyo, pero nang lumabas ang resulta, parang binuhusan ng malamig na tubig si Dante.
Isang poster mula pa sa taong 2021.
MISSING CHILD: TIMOTHY JAMES CORTEZ
AGE AT DISAPPEARANCE: 3 YEARS OLD
LOCATION: BATANGAS PORT
DISTINGUISHING MARK: HEART-SHAPED BIRTHMARK BEHIND RIGHT EAR
“Diyos ko…” bulong ni Dante. “Limang taon na…”
Ang batang nasa harap niya ngayon, na puro putik at galos, ay ang batang nawala sa Batangas limang taon na ang nakakaraan. Ang layo ng Batangas sa Tarlac. Posibleng dinukot ito ng sindikato at dinala sa Norte para paglimusin, at nagkataong nakatakas o iniwan sa highway.
Agad na tinawagan ni Dante ang numerong nakalagay sa database. Kahit madaling araw na, hindi siya nag-atubili. Sa kabilang linya, isang paos at nanghihinang boses ng isang babae ang sumagot.
“Hello? Sino po ito?” tanong ng babae.
“Ma’am, ito po ba si Gng. Elena Cortez? Ako po si Patrolman Dante Morales mula sa Tarlac. Tungkol po ito sa anak ninyong si Timothy,” panimula ni Dante, habang nakatingin sa batang tahimik na humihigop ng sopas.
Narinig ni Dante ang paglagapak ng kung anong bagay sa kabilang linya, sinundan ng mabilis na paghinga at paghikbi. “Ang anak ko… nahanap niyo na ang anak ko? Lima… limang taon na, sir. Sabi nila patay na siya. Sabi nila huwag na akong umaasa.”
“Ma’am, makinig kayo. May bata rito. May marka sa likod ng tenga. Hugis puso. At isinulat niya ang pangalang Tim,” malumanay na sabi ni Dante. “Kailangan niyo pong pumunta rito sa lalong madaling panahon.”
Makalipas ang walong oras, isang luma at humaharurot na sasakyan ang pumarada sa harap ng istasyon. Lumabas ang isang babaeng tila tumanda nang bente anyos dahil sa puyat at dusa, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng nag-aalab na pag-asa.
Pagpasok ni Elena sa presinto, agad siyang napatigil. Sa dulo ng pasilyo, nakaupo si Tim sa isang silya, malinis na at nakasuot ng hiniram na t-shirt.
“Tim…” bulong ni Elena.
Lumingon ang bata. Sa loob ng limang taon na siya ay kinulong, pinaglimos, at minaltrato ng sindikato, tila nawalan na siya ng boses. Ngunit nang makita niya ang mukha ng babaeng nasa pintuan, may kung anong kislap na bumalik sa kanyang mga mata.
Dahan-dahang tumayo ang bata. Ang kanyang nanginginig na mga binti ay humakbang patungo sa kanyang ina.
“Ma… Ma…” ang unang salitang namutawi sa kanyang bibig sa loob ng limang taon.
Nagyakap ang mag-ina sa gitna ng presinto. Walang pulis o sibilyan sa loob ng silid ang hindi napaluha. Si Dante, na nakasandal sa pader, ay napayuko at tahimik na nagpasalamat.
Habang nagaganap ang emosyonal na pagkikita, patuloy ang imbestigasyon ni Dante. Sinuri niya ang CCTV sa bahagi ng highway kung saan niya nahanap ang bata. Doon niya nakita ang isang itim na van na huminto saglit bago mabilis na humarurot palayo.
Nalaman nila mula sa limitadong salaysay ni Tim na may isang “kampo” sa gitna ng tubuhan sa Tarlac kung saan marami pang batang gaya niya ang itinatago para paglimusin sa iba’t ibang probinsya. Ang pagtakas ni Tim sa gitna ng bagyo ay isang himala—isang desperadong pagtakbo patungo sa liwanag ng headlights ni Dante.
Dahil sa pagkakaligtas kay Tim, nagsagawa ng malawakang raid ang PNP at HPG sa mga liblib na lugar sa Tarlac at Pangasinan. Higit sa sampung bata ang nailigtas mula sa kamay ng malupit na sindikato.
Bago umuwi ang mag-ina sa Batangas, lumapit si Elena kay Dante at hinawakan ang kamay nito. “Sir, hindi lang buhay ng anak ko ang ibinalik niyo. Ibinalik niyo rin ang kaluluwa ko.”
Ngumiti si Dante at tinapik ang balikat ni Tim. “Maging matapang ka, Tim. Huwag mo nang bibitawan ang kamay ni Mama.”
Habang pinapanood ni Dante ang pag-alis ng sasakyan ng mag-ina, napatingin siya sa madilim na highway. Ang ulan ay tumila na, at sa dulo ng kalsada, unti-unti nang sumisikat ang araw. Para sa isang pulis na tulad niya, ang gabing iyon ay hindi lang tungkol sa pagpapatrolya—ito ay tungkol sa pagpapatunay na kahit sa pinakamadilim na bahagi ng highway, laging may pag-asang naghihintay na matagpuan.