PARTE 2
Ngunit nang huminto ang lalaki sa mismong harap ng aming altar, dahan-dahan niyang tiningnan si Donya Elena na ngayon ay nakanganga at hindi makapaniwala.
“S-Sino ka?” tanong ni Donya Elena, habang pilit na pinatatatag ang kanyang boses na halatang kinakabahan. “Nasaan ang pulubing binayaran ko para sa kasal na ito? Bakit ka naririto sa aking handaan?”
Tumingin nang diretso ang lalaki sa mga mata ng aking madrasta. Walang kahit anong emosyon sa kanyang mukha.
“Ako ang lalaking kinuha mo sa kalye dalawang araw ang nakalipas, Elena,” malamig na sagot ng lalaki.
Narinig ko ang sabay-sabay na pagsinghap ng mga tao sa loob ng ballroom. Nagsimulang magbulungan ang mga negosyante at politikong naroon. Si Chloe naman ay napahawak sa braso ng kanyang kasintahan, halatang naguluhan at natakot sa presensya ng lalaki.
Hindi ko rin alam ang aking gagawin. Tumitig ako sa kanyang mukha. Kahit wala na ang putik, ang mahabang balbas, at ang amoy ng basura, nakilala ko ang kanyang mga mata. Siya nga ang lalaking madalas kong makita sa labas ng simbahan na binibigyan ko ng pagkain tuwing gabi kapag inuutusan akong bumili ng gamot ni Papa.
Lumapit ang lalaki sa akin. Dahan-dahan niyang kinuha ang aking nanginginig na kamay. Hinalikan niya ito nang may buong paggalang sa harap ng limang daang tao.
“Ako si Gabriel Alcantara,” malakas na pahayag ng lalaki.
Sa isang saglit, mas lalong nagkagulo ang mga tao. Narinig ko ang isang matandang negosyante sa unahan na nagsabi, “Siya ang nag-iisang tagapagmana ng Alcantara Group of Companies? Ang pinakamalaking kumpanya ng real estate at teknolohiya sa buong bansa?”
Tumingin sa akin si Gabriel at lumambot nang bahagya ang kanyang mga mata. “Isang buwan akong nagpanggap bilang isang pulubi sa mga kalsada ng Maynila. May nagtangka sa buhay ko, at kailangan kong magtago habang palihim na iniimbestigahan ng aking mga tauhan kung sino ang utak sa likod ng planong pagtatanggal sa akin sa kumpanya.”
Lumingon siya sa mga bisita, ngunit ang kanyang mga salita ay nakatutok kay Donya Elena. “Sa loob ng isang buwan na iyon, nakita ko ang tunay na kulay ng mga tao. Pinagtabuyan ako, sinipa, at tinawag na basura. Maliban sa isang tao. Si Maya. Kahit na wala siyang pera at pinagmamalupitan siya sa loob ng bahay na ito, palihim siyang nag-iiwan ng pagkain, mainit na kape, at kumot sa akin sa gilid ng simbahan tuwing gabi. Hindi niya alam kung sino ako, ngunit tinulungan niya ako dahil mabuti ang kanyang puso.”
Namutla nang husto si Donya Elena. Humakbang siya pabalik, ngunit hinarang siya ng dalawa sa mga lalaking nakasuot ng itim na suit na kasama ni Gabriel.
“H-Hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Chloe habang itinuturo si Gabriel. “Isang impostor ka! Binayaran ka lang siguro ni Maya para sirain ang kasal ko!”
Hindi pinansin ni Gabriel si Chloe. Itinaas niya ang kanyang kaliwang kamay, at agad na lumapit ang kanyang personal na sekretaryo na may dalang isang makapal na itim na folder. Kinuha ito ni Gabriel at binuklat sa harap ng lahat.
“Habang nagtatago ako sa kalsada, hindi lang ang sarili kong kumpanya ang iniimbestigahan ko,” sabi ni Gabriel, habang nakatitig nang matalim kay Donya Elena.
“Natuklasan ko rin ang totoong dahilan kung bakit na-coma si Don Rodolfo.”
Yumuko ako at napahawak sa aking dibdib. Biglang bumilis ang tibok ng aking puso. Natatakot ako sa aking maririnig, ngunit alam kong may masamang nangyari talaga kay Papa.
“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko kay Gabriel habang umiiyak.
Tumingin siya sa akin nang may pagkaawa. “Maya, ang aksidente ng Papa mo ay hindi karaniwang aksidente. May nag-utos sa isang mekaniko na sirain ang preno ng kanyang sasakyan bago siya umalis ng mansyon noong gabing iyon.”
Itinaas ni Gabriel ang mga papel mula sa folder upang makita ng mga mamamahayag na naroon sa likod. “Narito ang mga patunay ng bank transfer. Limang milyong piso ang ipinadala sa account ng mekaniko. At ang nag-utos nito ay walang iba kundi ang sarili mong madrasta, si Elena.”
Nagsigawan ang mga bisita. Ang mga camera ng mga media na nandoon para sa kasal ni Chloe ay biglang lumingon sa direksyon ni Donya Elena. Nag-flash ang mga ilaw ng camera sa kanyang mukha na ngayon ay basang-basa na ng pawis dahil sa takot.
“Kasinungalingan!” bulyaw ni Donya Elena. Susugurin niya sana si Gabriel upang agawin ang mga papel, ngunit mabilis siyang hinawakan sa magkabilang braso ng mga bodyguard ni Gabriel. “Akin ang mansyon! Akin ang lahat ng ari-arian ng mga Montelibano! May waiver na pipirmahan si Maya ngayon!”
Ngumiti nang malamig si Gabriel. “Walang pipirmahang waiver si Maya, Elena. Dahil bago pa man mangyari ang sinasabi mong aksidente, nakatagpo na ng abogado si Don Rodolfo. Alam niyang may balak kayo sa buhay niya kaya gumawa siya ng isang lihim na testamento. Ang buong yaman, ang mansyon sa Forbes Park, at ang lahat ng shares sa kumpanya ay nakapangalan lang sa iisang tao—kay Maya. Kayo ni Chloe ay walang makukuha kahit isang sentimo.”
“Hindi maaari! Ako ang asawa!” sigaw ni Donya Elena, habang pilit na kumakawala sa mga humahawak sa kanya. “Hindi niyo ako pwedeng tratuhin nang gito!”
“At may isa pa,” dagdag ni Gabriel, habang ibinibigay ang folder sa kanyang sekretaryo. “Binili na ng Alcantara Group ang lahat ng utang mo sa iba’t ibang bangko, Elena. Sa oras na ito, ang mansyon na tinitirhan ninyo ay opisyal nang binabawi ng aking kumpanya dahil sa hindi mo pagbabayad. Wala na kayong matitirhan simula ngayong araw.”
Sa labas ng ballroom, narinig namin ang tunog ng mga sirena. Pumasok ang apat na opisyal ng pulisya na may hawak na warrant of arrest.
“Donya Elena Montelibano, inaaresto ka sa kasong attempted murder at malakihang estafa,” sabi ng pinuno ng mga pulis.
Agad nilang pinalibutan si Donya Elena at nilagyan ng posas ang kanyang mga kamay. Sumigaw at nagwala ang aking madrasta habang kinaladkad siya palabas ng marangyang ballroom sa harap ng limang daang tao na kanina lang ay kausap niya nang may pagmamalaki.
Tumingin si Chloe sa kanyang fiancé na mambabatas, humihingi ng tulong. “Tulungan mo kami! Gumawa ka ng paraan!”
Ngunit binitawan ng mambabatas ang kamay ni Chloe at umatras. “Huwag mo akong idadamay dito. Tapos na ang kasal natin.”
Umalis ang mambabatas at iniwan si Chloe na umiiyak sa sahig habang nakasuot ng kanyang mamahaling gown. Ang mga bisitang kanina ay tumatawa at nangungutya sa akin ay unti-unting yumuko sa hiya. Ang iba naman ay mabilis na umalis ng hotel upang hindi madamay sa iskandalo.
Naiwan kaming dalawa ni Gabriel sa gitna ng malaking altar. Tumingin ako sa kanya, hindi ko pa rin lubos maiwasang matakot at maguluhan sa bilis ng mga nangyayari.
“Bakit mo ito ginawa para sa akin?” tanong ko sa kanya, habang pinupunasan ang aking mga luha. “Isang hamak na utusan lang ako sa paningin ng lahat.”
Hinawakan ni Gabriel ang aking mukha gamit ang kanyang dalawang kamay. Ang kanyang hawak ay banayad at puno ng pag-aalaga.
“Dahil sa mundong ito na puno ng mga taong sakim at mapagkunwari, ang puso mo lang ang natatanging totoo na nakita ko, Maya,” sabi niya nang may seryosong tono. “Hindi kita pinapakasalan para lang iligtas ka sa kanila. Pinapakasalan kita dahil gusto kong ibigay sa iyo ang buhay na nararapat para sa isang taong katulad mo.”
Tumingin si Gabriel sa natitirang mga bisita at sa pari na nakatayo pa rin sa harap. “Ipagpatuloy natin ang kasal. Ngunit sa pagkakataong ito, si Maya ang magiging asawa ko.”
Sumang-ayon ang pari at ipinagpatuloy ang seremonya. Sa bawat salitang binitawan namin sa harap ng altar, naramdaman ko ang pagbabago sa aking buhay. Ang kasal na binuo upang ako ay hiyain ay naging simula ng aking bagong buhay kasama ang lalaking hindi ko inasahang magiging tagapagtanggol ko.
Matapos ang kasal, dinala ako ni Gabriel sa pinakamalaking ospital sa bansa kung saan inilipat niya si Papa sa isang mas ligtas at pribadong silid. Siniguro niya na ang mga pinakamahusay na doktor ang titingin kay Papa upang magising ito mula sa kanyang pagkaka-coma.
Lumipas ang tatlong buwan. Naging maayos ang aking buhay sa tabi ni Gabriel bilang kanyang asawa. Isang hapon, habang nakaupo kami sa tabi ng kama ni Papa sa ospital, biglang gumalaw ang mga daliri ni Papa at dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata. Umiyak ako sa tuwa at niyakap si Papa, habang si Gabriel naman ay nakatayo sa aking likod, nakangiti habang nakahawak sa aking balikat.
“Salamat, Gabriel,” sabi ko habang nakatitig sa aking asawa.
“Gagawin ko ang lahat para sa pamilya mo, Maya,” sagot niya.
Ngunit kinabukasan, habang inaayos ko ang mga lumang gamit ni Papa na nakuha namin mula sa mansyon, may nakita akong isang maliit na susi na nakatago sa loob ng isang lumang Bibliya. Kasama ng susi ang isang sulat na may sulat-kamay ni Papa.
Agad kong binuksan ang sulat. Doon ay nalaman ko ang isang katotohanan na hindi alam ni Gabriel.
Ang sulat ay patunay na noong kabataan pa ni Papa, may nakasama siyang isang malapit na kaibigan sa negosyo na nagtayo ng unang pundasyon ng Alcantara Group. Ngunit dahil sa isang matinding away sa pera, niloko ng tatay ni Gabriel ang aking ama, na naging dahilan kung bakit naghirap si Papa sa loob ng maraming taon bago muling nakabangon. Ang maliit na susi ay para sa isang safehouse kung saan nakatago ang mga dokumentong nagpapatunay na ang kalahati ng shares ng Alcantara Group ay totoong pag-aari ng aking ama, at hindi ng pamilya ni Gabriel.
Napatayo ako habang hawak ang sulat. Ang lalaking nagligtas sa akin mula sa aking madrasta, ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking puso, ay anak ng tao na unang sumira sa buhay ng aking ama. Nalito ang aking isip kung sasabihin ko ba ito kay Gabriel, o gagamitin ko ito upang bawiin ang yaman na kinuha ng kanyang pamilya mula sa amin.
Dahan-dahang bumukas ang pinto ng silid at pumasok si Gabriel na may dalang pagkain para sa akin. Tumingin siya sa hawak kong sulat at napansin ang aking pamumutla.
“May problema ba, Maya?” tanong ni Gabriel habang lumalapit sa akin.
Ibinaba ko ang sulat sa aking likod at pilit na ngumiti, habang ang aking puso ay muling napuno ng takot at pag-aalinlangan sa kung ano ang totoong mangyayari sa aming pagsasama.