Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa mensahe.

“Hindi ikaw ang unang buntis na sinubukan niyang patahimikin.”

Parang umikot ang buong silid.

“Ano’ng nangyayari?” tanong ni Mama habang pilit sumisilip sa cellphone ko.

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil may isa pang mensahe na pumasok.

Mula pa rin sa parehong unknown number.

“Huwag kang umuwi kasama si Tita Grace. Makinig ka sa akin kung gusto mong mabuhay ang anak mo.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Ate Angela?”

Napatingin ako sa principal.

Nakahawak pa rin ako sa cellphone.

Hindi ko alam kung sino ang nagsesend.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot.

Pero may isang bagay akong sigurado.

May tinatago si Tita Grace.

At mas malaki iyon kaysa sa pagbabayad ng pamilya Villanueva para sirain ako.

Biglang tumayo si Papa.

“Kailangan nating umuwi.”

“Hindi,” mabilis na sabi ng principal.

Lahat ay napatingin sa kanya.

Tahimik niyang isinara ang folder.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Mama.

“Kung ako po ang tatanungin ninyo, huwag muna ninyong dalhin si Angela sa bahay.”

Namutla si Mama.

“Bakit?”

Dahan-dahang inilapag ng principal ang nakatiklop na papel.

“Dahil ang taong nagbigay nito ay hindi estudyante.”

“Kundi?”

Isang mahabang katahimikan.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Dating kapitbahay ninyo.”

Parang may sumabog sa isip ni Mama.

“Kapitbahay?”

Tumango ang principal.

“At sinabi niyang matagal na raw siyang naghihintay na may magsabi ng totoo.”

---

Paglabas namin ng opisina, nakita ko si Tita Grace sa kabilang dulo ng corridor.

Nakatayo siya roon.

Nakangiti.

Parang walang nangyari.

Parang hindi siya nahuling nakikipagsabwatan laban sa akin.

“Ano’ng sabi ng principal?” tanong niya.

Walang sumagot.

Biglang kumunot ang noo niya.

Pagkatapos ay napansin niya ang galit sa mukha ni Papa.

At ang luha sa mga mata ni Mama.

Unti-unting nawala ang ngiti niya.

“Ano’ng problema?”

Lumapit si Papa.

Hindi ko pa siya kailanman nakitang ganoon kagalit.

“Sumakay ka sa ibang sasakyan.”

“Teka, kuya—”

“SUMAKAY KA SA IBANG SASAKYAN!”

Napaatras si Tita Grace.

---

Hindi kami umuwi.

Sa halip, dumiretso kami sa bahay ng matandang babae na nagpadala ng video.

Nasa lumang bahagi siya ng Quezon City.

Tahimik ang lugar.

Maraming puno.

At maraming bahay na tila may mga sikretong matagal nang nakabaon.

Binuksan ng isang matandang babae ang gate.

Mga pitumpung taong gulang siguro.

Maputi na ang buhok.

Pero matalas pa rin ang tingin.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang napaluha.

“Diyos ko…”

Bulong niya.

“Kamukhang-kamukha mo siya.”

Napatigil ako.

“Sino po?”

Tumitig siya sa tiyan ko.

Pagkatapos ay tumingin kay Mama.

“Sofia.”

Namutla si Mama.

“Ano?”

“Sofia.”

Napahawak ang matandang babae sa dibdib niya.

“Ang unang babaeng nabuntis na sinira ng kapatid mo.”

Parang tumigil ang oras.

Nanginginig si Mama.

“Ano’ng sinasabi mo?”

Pinaupo kami ng matanda.

At doon niya ikinuwento ang isang sikreto na dalawampung taon nang nakabaon.

May isang dalagitang nakatira raw noon sa kabilang bahay.

Mabait.

Masipag.

Pangalan ay Sofia.

Labing-anim na taong gulang.

Nabuntis.

At katulad ko…

Pinagtulungan.

Pinahiya.

Pinatahimik.

Pero hindi iyon ang pinakamasama.

Dahil ayon sa matanda…

Si Tita Grace ang pinakamalapit na kaibigan ni Sofia noon.

At siya rin ang huling taong nakitang kasama nito bago mawala.

Nanlamig ako.

“Nawala?”

Tumango ang matanda.

“Wala nang nakakita sa kanya pagkatapos noon.”

Napaiyak si Mama.

“Hindi totoo iyan.”

May inilabas na lumang kahon ang matanda.

Sa loob ay mga larawan.

Mga lumang sulat.

At isang newspaper clipping.

Dahan-dahan kong kinuha.

At halos mabitawan ko iyon.

Dahil naroon ang larawan ng isang dalagitang buntis.

At sa tabi niya…

Nakatayo si Tita Grace.

Mas bata lang.

Pero walang duda.

Siya iyon.

At sa ilalim ng larawan ay nakasulat:

“Missing Teenager Sofia Mendoza, 16.”

Parang nawalan ako ng hangin.

Pero hindi pa tapos.

May isa pang bagay sa loob ng kahon.

Isang lumang kuwintas.

At isang sulat.

Nakasulat sa likod:

“Kung may mangyari sa akin, si Grace ang may alam.”

Napahawak si Mama sa bibig.

Umiyak siya nang malakas.

At sa unang pagkakataon…

Nakita kong natakot siya sa sarili niyang kapatid.

Ngunit bago pa kami makapagsalita…

Tumunog ang cellphone ko.

Muli.

Mula sa unknown number.

May ipinadalang larawan.

Binuksan ko iyon.

At agad akong napasigaw.

Dahil nasa larawan si Tita Grace.

Kuha iyon ilang minuto pa lang ang nakakalipas.

Nakatayo siya sa harap ng bahay namin.

May hawak na susi.

At may kasama siyang dalawang hindi ko kilalang lalaki.

Sa ibaba ng larawan ay may isang mensahe:

“Huli na. Alam na niyang nagsasalita ka. Huwag kayong umuwi.”