Mabilis na pumasok ang dalawang lalaki at agad na nilock ng isa sa kanila ang pinto ng kwarto. Kitang-kita ko sa mga mukha nila na wala silang balak gumawa ng maganda. Ang isa ay may hawak na radyo sa kanyang sinturon, habang ang isa naman ay dahan-dahang lumalapit sa kama kung nasaan si Enzo.
“Bitawan mo ang bata, Miss Vanguardia, kung ayaw mong madamay dito,” sabi ng lalaking mas matangkad. Mababa at seryoso ang boses niya.
Umiyak si Enzo at mas lalong isiniksik ang sarili niya sa likod ko. Ramdam ko ang panginginig ng maliit niyang mga kamay na nakakapit sa damit ko. Sa puntong iyon, parang sumabog ang adrenaline sa buong katawan ko. Natatakot ako, oo. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko na halos naririnig ko na ito sa sarili kong mga tainga. Pero nangingibabaw ang galit ko. Hindi ko hahayaang saktan nila ang anak ng kakambal ko.
Ginamit ko ang utak ko bilang arkitekto. Kabisado ko ang standard na layout ng mga kwarto sa St. Luke’s dahil nakasama ang kumpanya namin sa pagre-review ng mga structural plan nito noon. Alam kong ang bawat kwarto rito ay may common bathroom na may isa pang pinto papunta sa katabing room para sa emergency maintenance.
“Sino ba kayo? Anong kailangan niyo sa amin?” tanong ko, pilit kong pinahahaba ang oras habang dahan-dahan kaming umuundurong ni Enzo patungo sa direksyon ng banyo.
“Huwag ka nang maraming tanong. Ibigay mo lang ang bata at ang locket na hawak niya,” sagot ng lalaki sabay hakbang nang mabilis pasulong.
Sa split second na iyon, hinarang ko ang mabigat na metal medical cart na puno ng mga tray at gamot. Itinulak ko ito nang buong lakas papunta sa direksyon nila. Dahil sa gulat, natumba ang cart at nagkalat ang mga gamit sa sahig. Nadulas ang unang lalaki.
“Enzo, takbo!” sigaw ko.
Binuksan ko ang pinto ng banyo, hinila ko si Enzo papasok, at agad kong itinuon ang trangka para mai-lock ito mula sa loob. Hindi kami tumigil doon. Binuksan ko agad ang kabilang pinto na kumokonekta sa Room 302. Swerteng walang pasyente sa kwartong iyon kaya mabilis kaming nakalabas patungo sa main hallway.
Narinig ko ang kalabog ng pinto sa likod namin. Nabali na nila ang lock ng banyo.
Hindi ako sumakay sa elevator dahil alam kong madali kaming makokorner doon. Hinila ko si Enzo patungo sa fire exit. Mabilis kaming bumaba sa hagdanan patungo sa basement parking. Ang bawat hakbang ko ay puno ng kaba, iniisip ko kung paano kung may naghihintay pa sa amin sa ibaba. Pagdating sa basement, mabilis kong pinindot ang key fob ng aking SUV.
Sumakay kami at agad kong ini-lock ang lahat ng pinto. Binuhay ko ang makina at pinaharurot ang sasakyan palabas ng parking lot. Sa rear-view mirror, nakita ko ang dalawang lalaki na kakarating lang sa basement, hingal na hingal at galit na galit habang may tinatawagan sa kanilang mga cellphone.
Habang nagmamaneho ako sa madidilim at maulaning kalye ng Taguig, hindi tumitigil ang pag-iisip ko. Hindi kami pwedeng umuwi sa condo ko sa Makati. Kung alam ni Franco ang pangalan at numero ko, siguradong alam din niya kung saan ako nakatira. Kailangan ko ng lugar kung saan walang sinuman ang makakahanap sa amin.
Naalala ko ang isang property sa Bonifacio Global City. Ito ay isang 60-story luxury condominium tower na kasalukuyang itinatayo ng kumpanya ko. Tapos na ang istruktura nito at nasa interior phase na, pero dahil gabi at umuulan, walang mga trabahador doon. Bilang chief architect ng proyekto, mayroon akong master biometric access card na makakabukas sa buong gusali, pati na sa executive holding office sa pinakatuktok na palapag.
Pinihit ko ang manibela patungo sa construction site. Ipinark ko ang sasakyan sa loob ng pansamantalang loading bay na nakatago sa paningin ng mga tao mula sa kalsada.
Binuhat ko si Enzo na nakatulog na yata sa sobrang pagod at takot. Ginamit ko ang aking access card para makapasok sa service elevator. Umakyat kami patungo sa 55th floor, kung nasaan ang temporary office ko. Pagpasok namin, binalot kami ng kadiliman na tanging ang mga ilaw lang mula sa mga katabing skyscraper ang nagbibigay ng kaunting liwanag.
Inihiga ko si Enzo sa isang malambot na sofa sa sulok ng opisina at binalot siya ng aking jacket. Umupo ako sa desk ko, kinuha ko ang aking laptop, at inilapag ang locket na ibinigay ng bata.
Nanginig ang mga kamay ko habang sinusuri ang silver locket. May bahid pa ito ng uling sa mga gilid. Gamit ang isang maliit na mechanical drafting pen, dahan-dahan kong sinungkit ang likod na bahagi ng locket. Katulad ng hinala ko, hindi lang ito simpleng alahas. May isang napakaliit na microchip na nakadikit sa loob ng double-wall nito.
Isinaksak ko ang microchip sa card reader ng aking laptop. Pagkabukas ng drive, humingi ito ng password.
Nag-isip ako. Ano ang pwedeng maging password ni Beatrice? Sinubukan ko ang kaarawan namin, ang pangalan ng mga magulang namin, pero lahat mali. Natatakot ako dahil tatlong subok lang at posibleng ma-lock o mabura ang laman nito. Napatingin ako kay Enzo na natutulog. Bigla kong naalala ang paboritong libro ni Beatrice noong bata pa kami—ang kuwento tungkol sa isang lihim na hardin.
Ipinasok ko ang salitang “SecretGarden18”.
Nag-load ang screen. Bumukas ang mga files.
Halos mapatigil ang pagtibok ng puso ko sa mga nakita ko. Daan-daang mga PDF document ng mga bank transfer, mga pekeng kumpanya na nakarehistro sa mga bansa sa labas ng Pilipinas, at mga listahan ng mga pangalan ng matataas na opisyal ng gobyerno. Ito ang ebidensya ng multi-billion money laundering scheme ng kumpanya ni Franco. Kaya pala gustong-gusto nilang makuha ang bata at ang locket dahil ang chip na ito ang wawasak sa buong imperyo nila.
Habang nagbabasa ako, may isang pangalan na kumuha ng pansin ko. Senator Eduardo Ramos. Siya ang pinakamalaking kliyente ng architectural firm ko ngayon at isa sa pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Kasosyo siya ni Franco sa bawat iligal na transaksyon na ito.
Naramdaman ko ang matinding takot. Mas malaki ito kaysa sa inakala ko. Hindi ko alam kung sino ang pwedeng pagkatiwalaan sa mga pulis o sa mga awtoridad dahil baka tauhan din sila ng senador.
Naisipan kong tawagan si Atty. Alberto, ang matagal nang abogado ng aming pamilya. Siya ang tumulong sa akin noong mawala si Beatrice pitong taon na ang nakalipas. Para ko na siyang pangalawang ama.
Dinalot ko ang aking cellphone at tinawagan ko siya. Pagkalipas ng tatlong ring, sumagot siya.
“Bianca? Bakit napatawag ka ng ganitong oras?” bakas ang pag-aalala sa boses ng matanda.
“Atty. Alberto, kailangan ko po ng tulong niyo. Buhay si Beatrice. Ibig kong sabihin, nalaman kong hindi siya namatay noon. May anak siya, si Enzo. Hawak ko ang bata ngayon at may hawak kaming microchip na naglalaman ng lahat ng ebidensya laban kay Franco at Senator Ramos.”
Natahimik ang kabilang linya ng ilang segundo. Rinig ko lang ang malalim niyang paghinga.
“Nasaan kayo ngayon, Bianca? Delikado ang mga taong ‘yan. Kailangan niyo ng proteksyon.”
“Nandito po kami sa BGC site, sa holding office sa 55th floor. Pakiusap, magdala kayo ng mga taong mapagkakatiwalaan ninyo sa NBI. Natatakot ako para sa bata.”
“Sige, Bianca. Manatili kayo diyan. Huwag kayong aalis. Papunta na ako kasama ang mga pinuno ng NBI na kakilala ko. Protektahan mo ang bata.”
Ibinaba ko ang telepono. Nakahinga ako ng kaunti nang maluwag. Sa wakas, may darating na tulong. Pero habang naghihintay ako, ipinagpatuloy ko ang pag-scan sa mga dokumento sa laptop ko. Gusto kong siguraduhin na walang makakaligtas sa kanila kapag dinala na ito sa batas.
Nag-scroll ako pababa sa pinakahuling folder na may pamagat na “Trustees.”
Nang mabuksan ko ang file, parang gumuho muli ang mundo ko sa pangalawang pagkakataon ngayong gabi. May isang scan ng pirma doon na pamilyar na pamilyar sa akin. Isang bank account sa Switzerland na nakatanggap ng 500 milyong piso mula sa kumpanya ni Franco. Ang pangalan ng may-ari ng account: Atty. Alberto Vanguardia-Sancho.
Si Atty. Alberto. Ang abogadong pinagkakatiwalaan ko. Kasama rin siya sa sindikato. Siya ang nag-ayos ng mga pekeng dokumento para lumabas na patay na si Beatrice pitong taon na ang nakalipas para hindi na ituloy ng mga pulis ang imbestigasyon sa sunog.
Nanginig ako sa galit at takot. Tinawagan ko siya para humingi ng tulong, pero ang totoo, inilapit ko ang sarili ko at ang bata sa kapahamakan.
Biglang umilaw ang panel ng elevator sa dulo ng opisina. Nakita ko sa security monitor na may paakyat na elevator mula sa basement. Tiningnan ko ang palapag—paparating na ito sa 55th floor.
Mabilis kong isinara ang aking laptop at binuhat si Enzo na nagising dahil sa ingay ko.
“Tita Bianca, anong nangyayari?” bulong niya habang kinukuskos ang mga mata niya.
“Enzo, makinig ka kay Tita,” sabi ko sa kanya, pilit kong pinapakalma ang boses ko kahit na nanginginig ang buong katawan ko. “Pumasok ka sa loob ng server room na ito. May maliit na space sa likod ng mga rack. Huwag kang gagawa ng kahit anong ingay, kahit anong marinig mo. Huwag kang lalabas hangga’t hindi ko sinasabi. Maliwanag?”
Tumango si Enzo, umiiyak muli. Pinasok ko siya sa loob at isinara ang heavy steel door ng server room na may biometric lock. Ako lang ang makakabukas nito mula sa labas gamit ang fingerprint ko.
Sakto pagkaalis ko sa tapat ng pinto ng server room, bumukas ang pinto ng elevator.
Pumasok si Atty. Alberto. Ngunit hindi siya nag-iisa. Kasama niya si Franco—ang asawa ni Beatrice—at apat na lalaking may hawak na mga armas. Si Franco ay nakangiti nang nakakaloko, suot ang kanyang mamahaling suit na tila walang pakialam sa ulan sa labas.
“Bianca, aking paboritong pamangkin,” sabi ni Atty. Alberto sa isang plastik na tono. “Nasaan ang bata? At nasaan ang locket?”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Walang bakas ng takot sa mukha ko ngayon, tanging purong poot na lang.
“Nandito ka rin pala, Franco. Ang lalaking pumatay sa sarili niyang pamilya para sa pera,” sabi ko kay Franco.
Tumawa nang malakas si Franco. Ang tunog ng tawa niya ay nagpapataas ng balahibo ko.
“Huwag mo akong pangaralan, Bianca. Hindi mo alam ang buong kwento,” sabi ni Franco habang naglalakad patungo sa desk ko. “Nasaan ang anak ko? At mas importante, nasaan ang microchip na ninakaw ng kapatid mo?”
“Hindi ko ibibigay sa inyo ‘yan. Alam ko na ang lahat. Alam ko ang tungkol sa inyo ni Senator Ramos. Lahat ng ebidensya ay nasa kamay ko na,” sagot ko.
“At anong gagawin mo?” hamon ni Franco, dahan-dahang lumalapit sa akin. “Ibibigay mo sa mga pulis? Sa tingin mo ba may makikinig sa’yo? Ang buong lungsod na ito ay nasa ilalim ng bulsa namin. Ibigay mo na ang chip habang maganda pa ang usapan natin.”
“Iligpit mo na ‘yan pagkatapos, Franco,” malamig na sabi ni Atty. Alberto habang nakatayo malapit sa elevator. “Masyadong maraming alam si Bianca. Hindi natin pwedeng iwanan ang problemang ito.”
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa laptop ko na nasa ibabaw ng lamesa.
“Huli na kayo,” sabi ko sa kanila. “Bago kayo pumasok sa elevator na ‘yan, nai-upload ko na ang lahat ng files sa isang secure public cloud network. May timer ito. Kung hindi ko ilalagay ang password ko bawat tatlumpung minuto, awtomatikong ipapadala ang mga dokumento sa lahat ng major media outlets sa bansa at sa Bangko Sentral ng Pilipinas.”
Natigil si Franco. Tumingin siya kay Alberto na biglang namutla. Pero biglang ngumiti muli si Franco at nagpatuloy sa paglakad.
“Magandang subok, Bianca,” sabi ni Franco habang itinataas ang kanyang cellphone. “Pero nakalimutan mo yata kung sino ang may-ari ng telecommunications infrastructure sa district na ito. Si Senator Ramos. Ang moment na pumasok kami sa building na ito, pinatay na namin ang lahat ng cellular at internet signal sa buong block. Walang nakakalabas na data mula rito. Ang laptop mo ay walang koneksyon.”
Tiningnan ko ang screen ng aking cellphone na nasa ibabaw ng lamesa. Walang signal. Zero bars.
Naramdaman ko ang malamig na takot sa aking dibdib. Nagkamali ako ng kalkulasyon. Akala ko ay ligtas na ako gamit ang digital backup, pero mas mabilis silang kumilos.
“Ngayon, Bianca, para sa huling pagkakataon… nasaan ang bata?” tanong ni Franco, hawak ang isang matigas na bagay sa kanyang bulsa habang narating na niya ang tapat ng lamesa ko.
Pumikit ako, inihahanda ang sarili ko sa kung anong pwedeng mangyari. Pero bago pa man makahakbang si Franco, narinig namin ang isang malakas na tunog ng basag na salamin mula sa main entrance ng executive suite.
Ang malalaking glass wall ng opisina ay biglang nawasak.
Isang grupo ng mga kalalakihan na naka-black tactical gear ang pumasok mula sa labas—galing sila sa mga rooftop ropes ng building. Mabilis nilang pinalibutan ang mga tauhan ni Franco. Bago pa man makakilos ang mga bodyguard ni Franco, mabilis silang dinaluhong at pinaluhod ng mga dumating na tauhan. Ang bilis ng pangyayari ay parang isang iglap lang.
Sa gitna ng usok at gulo, isang babae ang dahan-dahang pumasok mula sa nasirang pinto. Naka-trench coat siya na itim. Ang kanyang mukha ay may ilang maliliit na scar sa gilid ng pisngi, pero walang duda kung sino siya.
Eksaktong mukha ko.
Si Beatrice.
“Beatrice!” sigaw ko. Ramdam ko ang matinding tuwa at relief sa dibdib ko. Buhay ang kapatid ko. Dumating siya para iligtas kami.
Tumingin sa kanya si Franco, gulat na gulat at nanlalaki ang mga mata.
“Buhay ka? Imposible… personal kong siniguro na kasama ka sa loob ng bahay noon!” sigaw ni Franco na ngayon ay hawak na ng dalawang tactical officers.
Hindi pinansin ni Beatrice si Franco. Lumakad siya patungo sa direksyon ko. Walang ngiti sa kanyang mukha. Walang luha ng pananabik sa pagkakakita sa kakambal niya pagkalipas ng pitong taon. Ang kanyang mga mata ay malamig at matigas, parang isang estranghero.
Tumingin siya sa laptop ko, pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Salamat sa pagkuha ng microchip mula sa locket, Bianca,” sabi ni Beatrice. Ang boses niya ay walang kahit anong emosyon. “Mas madali mong nakuha mula kay Enzo kaysa sa akin. Alam kong gagawin mo ang lahat kapag nakita mo ang sulat ko.”
Napatigil ako. Parang may kung anong bumarat sa utak ko.
“Anong… anong sinasabi mo, Beatrice?” tanong ko.
Lumapit siya sa akin at kinuha ang microchip mula sa card reader ng laptop ko. Inilagay niya ito sa kanyang bulsa.
“Patawarin mo ako, kakambal ko,” sabi ni Beatrice habang nakatingin sa akin ng diretso. “Pero kailangan kong gamitin ang pangalan mo at ang pagiging malinis mo para makuha ang chip na ito. Pitong taon na ang nakalipas, hindi ako tumakas kay Franco dahil natatakot ako sa kanya. Tumakas ako dahil ako ang totoong nagmamay-ari ng sindikato.”
Napaatras ako sa narinig ko. Ang buong katawan ko ay nanghina. Ang 50% ng isip ko na puno ng takot ay biglang napalitan ng matinding kalituhan at sakit. Ang kapatid ko… ang kakambal ko… ang taong iniyakan ko ng pitong taon…
“Ako ang nagtayo ng money laundering system na ‘yan,” patuloy ni Beatrice, habang naglalakad siya sa paligid ng kwarto na parang siya ang may-ari ng lugar. “Sinubukan akong agawan ni Franco ng pwesto kaya sinunog ko ang sarili kong bahay para isipin ng lahat na patay na ako. Ginamit ko ang mga katulong ko para mag-iwan ng mga bangkay na akala niyo ay ako. Pero nalaman kong bago ko pa naitago ang natitirang bilyun-bilyong piso sa labas ng bansa, na-lock ni Franco ang mga accounts gamit ang master chip na nasa locket na ibinigay ko kay Enzo.”
“Kaya ginamit mo ang sarili mong anak?” tanong ko, ang boses ko ay halos gumuho na sa matinding sakit ng pagtatraydor.
“Si Enzo ay hindi ko anak,” malamig na sagot ni Beatrice. “Isa siyang ulila na kinuha ko mula sa isang ampunan sa probinsya pitong taon na ang nakalipas. Sinanay ko siya na tawagin akong Mama, at sinanay ko siyang hanapin ka kapag dumating ang oras. Alam kong hindi ka magdadalawang-isip na tulungan ang isang bata na kamukha ko. At alam kong bilang isang magaling na arkitekto, makakahanap ka ng paraan para matago ang bata at mabuksan ang chip gamit ang mga high-tech equipment mo dito sa opisina mo.”
Tumingin si Beatrice kay Atty. Alberto na nakatayo pa rin sa gilid, nanginginig sa takot.
“Kasama rin si Alberto sa plano ko,” sabi ni Beatrice. “Siya ang nag-text sa akin kung nasaan kayo ngayon matapos mo siyang tawagan. Ang mga tauhang ito na kasama ko ay hindi NBI. Sila ang mga personal kong security forces mula sa ibang bansa.”
Tumingin sa akin si Beatrice, may halong kaunting awa sa kanyang mga mata pero nangingibabaw pa rin ang kasakiman.
“Ngayong hawak ko na ang chip at hawak ko na si Franco, maaari ko nang makuha ang pera ko at tapusin ang laban na ito. Patawad, Bianca. Pero masyadong malaki ang perang ito para palagpasin ko. Iiwan ko kayo rito ni Franco. Ang mga tauhan ko ay mag-iiwan ng kaunting ebidensya na nagpapakita na kayo ni Franco ang nag-away at nagwakas ng buhay ng isa’t isa dahil sa negosyo.”
Hindi ako makapagsalita. Ang taong kaharap ko ay hindi ang kapatid ko. Isa siyang halimaw na mas malala pa kay Franco. Ang lahat ng sakripisyo ko, ang takot ko para kay Enzo, ang pag-iyak ko para sa nakaraan… lahat ng iyon ay isang malaking palabas lang na ginawa niya.
Tumingin ako sa pinto ng server room kung nasaan si Enzo. Ligtas siya sa loob, pero hanggang kailan?
“May huling sasabihin ka ba, Bianca?” tanong ni Beatrice habang itinataas ang kamay niya para bigyan ng signal ang kanyang mga tauhan na kumilos.
Huminga ako nang malalim. Pinunasan ko ang huling luha sa aking pisngi. Ang takot ko ay biglang nawala. Napalitan ito ng isang malamig at matigas na kalkulasyon. Ang utak ko bilang isang Corporate Architect ay muling nag-function sa pinakamataas nitong antas.
Dahan-dahan akong tumayo ng tuwid at tumingin sa kanya.
“Akala mo ba talaga, Beatrice… hindi ko napansin ang mga detalye?” tanong ko sa kanya, ang boses ko ay matatag at walang panginginig.
Napatigil si Beatrice. Kumunot ang noo niya.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya.
“Ang sulat-kamay sa sobre,” sabi ko habang itinuturo ang gusot na papel sa ibabaw ng lamesa. “Napakaganda ng pagkakasulat. Pero nakalimutan mo yata na noong bata pa tayo, naaksidente ka sa bisikleta na naging sanhi ng bahagyang panginginig ng kanang kamay mo kapag ikaw ay pagod o nagmamadali. Ang sulat na iyon ay masyadong perpekto. Isang taong nanggagaya lang ng penmanship mo ang gumawa niyan.”
Hindi sumagot si Beatrice, pero nakita ko ang bahagyang paggalaw ng kanyang mga mata.
“At pangalawa,” patuloy ko habang itinuturo ang laptop ko na naka-on pa rin. “Totoong pinatay ni Senator Ramos ang lahat ng cellular at internet signal sa buong block na ito gamit ang kanilang mga jammer. Walang wireless data na makakalabas o makakapasok.”
Ngumiti ako nang bahagya, isang matapang at malamig na ngiti.
“Pero nakalimutan mo, Beatrice, na ako ang nag-disenyo ng building na ito. At ang kumpanya ko rin ang nagtayo ng bagong Cybercrime Division Headquarters ng National Bureau of Investigation noong isang taon. Bilang bahagi ng kanilang security protocol, ang lahat ng mga bagong high-rise building sa BGC na hawak ng kumpanya ko ay mayroong nakabaong dedicated, hardwired fiber-optic government line sa ilalim ng lupa na direktang nakakonekta sa server ng NBI. Hindi ito gumagamit ng commercial internet o cellular towers. Hindi ito kayang i-jam ng kahit anong signal blocker sa ibabaw ng lupa.”
Nanlaki ang mga mata ni Beatrice. Mabilis niyang tiningnan ang ilalim ng lamesa kung nasaan ang mga network cable ng opisina ko.
“Ang moment na isinaksak ko ang microchip sa laptop ko para ilagay ang password,” sabi ko, ang boses ko ay umaalingawngaw sa buong tahimik na kwarto. “Awtomatikong na-clone ng security software ng opisina ko ang bawat byte ng data mula sa chip at ipinadala ito nang direkta sa main server ng NBI sa pamamagitan ng underground fiber line na iyon. Mahigit dalawampung minuto na ang nakalipas mula nang mangyari ‘yon.”
Kasabay ng pagtatapos ng mga salita ko, narinig namin ang isang napakalakas na sirena mula sa ibaba ng gusali.
Hindi lang isa. Daan-daang sirena ng mga sasakyan ng pulis at NBI ang pumalibot sa buong construction site. Ang mga pulang ilaw mula sa kanilang mga sasakyan ay nag-flash sa mga glass wall ng opisina, na nagbibigay ng kulay sa madilim na silid.
Bumukas ang pinto ng service elevator at ang fire exit nang sabay. Ang mga totoong awtoridad—daan-daang mga operatiba ng NBI na may dalang mga kalasag at kumpletong kagamitan—ay mabilis na pumasok sa kwarto.
“Huwag kayong kikilos! Ibaba ang mga armas!” sigaw ng pinuno ng NBI habang nakatutok ang kanilang mga flashlight sa mga tauhan ni Beatrice.
Ang mga security forces ni Beatrice, na nakitang wala silang laban laban sa buong pwersa ng gobyerno, ay dahan-dahang nagtaas ng kanilang mga kamay at binitawan ang kanilang mga hawak na bakal. Ang isa-isang pag-click ng mga posas ay narinig sa buong palapag.
Si Franco, Atty. Alberto, at si Beatrice ay mabilis na pinalibutan at hinawakan nang mahigpit ng mga ahente ng NBI.
Tumingin sa akin si Beatrice, ang mukha niya ay puno ng galit at hindi makapaniwalang natalo siya ng sarili niyang plano.
“Bianca! Akala mo ba matatapos ito rito? Sisiguraduhin kong isasama kita sa pagbagsak ko!” sigaw niya habang dahan-dahan siyang hinihila ng mga ahente patungo sa elevator.
“Hindi mo na ako magagamit muli, Beatrice,” malamig kong sagot habang nakatingin sa kanya hanggang sa magsarado ang pinto ng elevator.
Nang umalis na ang karamihan sa mga ahente kasama ang mga nadakip, lumapit ako sa pinto ng server room. Ginamit ko ang aking thumbprint para buksan ang lock. Bumukas ang pinto at nakita ko si Enzo na nakaupo sa sulok, natatakot pa rin pero ligtas.
Lumuhod ako sa tapat niya at dahan-dahang hinawakan ang kanyang mga balikat.
“Tita Bianca… narinig ko po ang lahat,” sabi ni Enzo sa mababang boses, ang mga luha ay muling gumapang sa kanyang mga pisngi. “Hindi po pala ako totoong anak ni Mama. Ginamit lang niya ako.”
Niyakap ko siya nang napakahigpit. Sa sandaling iyon, alam kong wala nang koneksyon sa dugo ang nagpapasya kung sino ang pamilya. Ang batang ito ay naging biktima ng kasakiman ng kapatid ko, pero hindi ko siya iiwan.
“Makinig ka sa akin, Enzo,” bulong ko sa kanya habang hinahalikan ko ang kanyang noo. “Maaaring hindi ako ang totoong Tita mo sa dugo kung masama ang turing nila sa’yo. Pero mula sa araw na ito, ako na ang magiging Mama mo. Protektahan kita, at walang sinuman ang makakagamit sa’yo muli.”
Tumango si Enzo at mas lalong isiniksik ang kanyang sarili sa aking dibdib.
Ang kwentong ito ay nagsimula sa isang hindi inaasahang tawag mula sa ospital sa madaling araw na nagpabago sa aking tahimik na buhay bilang isang arkitekto, ngunit nagtapos ito sa pagbagsak ng mga taong sumira sa aming pamilya at sa pagsisimula ng isang bagong buhay kasama ang batang itinadhana para sa akin.