PARTE 2
Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatayo sa labas ng pinto. Alam kong kung tatakbo ako ngayon, makikita nila ako sa koridor dahil walang ibang daan pababa. Kailangan kong makuha ang anumang ebidensya na magpapatunay ng ginawa nila bago ako gumawa ng kahit anong hakbang.
Dahan-dahan kong tiningnan ang dulo ng silid kung saan nakatayo ang lumang grandfather clock. Nakatalikod si Mama at si Atty. Santos habang patuloy na naghahalungkat sa mga cabinet sa kabilang bahagi ng kwarto. Gumapang ako nang napakahina, sinisigurong hindi lilikha ng anumang tunog ang aking sapatos sa makapal na alpombra.
Naririnig ko ang lakas ng tibok ng puso ko sa sobrang kaba. Ang bawat segundo ay parang isang taon. Nang marating ko ang orasan, dahan-dahan kong inikot ang katawan ko sa likod nito. May maliit na butas ng susi na nakatago sa ilalim ng madilim na bahagi ng kahoy.
Ipinasok ko ang tanso na susi na ibinigay ni Mang Kanor.
Click.
Napakahina ng tunog, pero sapat na para lumingon nang bahagya si Atty. Santos. “Ano ‘yun?” tanong niya kay Mama.
“Baka tunog lang ng kulog sa labas. Magmadali ka na riyan,” sagot ni Mama na hindi man lang tumitingin sa direksyon ko.Huminga ako nang malalim. Bumukas ang isang maliit na panel sa likod ng orasan. Sa loob, walang mga ginto o pera. May isang itim na USB flash drive at isang nakatuping papel na may pamilyar na sulat-kamay. Sulat ni Papa.
Kinuha ko ang papel at binasa ang nakasulat gamit ang liwanag mula sa screen ng cellphone ko na naka-dim.
“Clara, anak ko. Kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay ligtas ako at nagtagumpay ang aking plano. Matagal ko nang nalaman na unti-unti akong nilalason ng Mama mo at ni Atty. Santos gamit ang mga gamot na ibinibigay nila sa akin araw-araw. Humingi ako ng tulong sa mga otoridad at pinili kong magpanggap na pumanaw upang mahuli sila sa akto kapag sinubukan nilang kunin ang ari-arian natin. Ang kabaong na inilibing ay walang laman dahil ang aking katawan ay inilabas na ng mga pulis bago pa man simulan ang buong proseso. Sa USB na iyan, naroroon ang lahat ng video at audio recording ng kanilang mga pag-uusap at ang mga pekeng medikal na dokumento na ginawa nila. Ipadala mo agad ito sa numerong nakasulat sa ibaba upang rumesponde sila.”
Naiyak ako sa labis na ginhawa. Buhay si Papa. Ang buong burol at libing ay isang malaking patibong para sa dalawang taong nagtaksil sa amin.
Mabilis kong kinuha ang USB drive at isinaksak ito sa adapter ng aking cellphone. Hinanap ko ang numero ng NBI agent na nakasulat sa ilalim ng liham ni Papa. Agad kong pinili ang lahat ng files mula sa USB at pinindot ang send sa messaging app ko.
Sending… 50%… 80%… Sent.
Sa sobrang panginginig ng aking kamay matapos maipadalang lahat, nabitawan ko ang maliit na panulat na nasa ibabaw ng orasan. Gumulong ito at nahulog sa sahig na kahoy, lumikha ng malinaw na tunog.
Plok.
“Sino yan?!” sigaw ni Atty. Santos.
Agad silang humarap sa direksyon ko. Nakita ako ni Mama na nakatayo sa likod ng grandfather clock, hawak ang cellphone ko at ang liham ni Papa. Nagbago ang mukha ni Mama mula sa pagkagulat patungo sa matinding galit.
“Clara?! Kanina ka pa dyan?!” galit na sigaw ni Mama habang naglalakad patungo sa akin. “Anong hawak mo sa kamay mo?!”
“Alam ko na ang lahat, Ma,” sabi ko, pilit kong pinatatag ang boses ko kahit nanginginig ang mga binti ko. “Alam kong kayo ni Atty. Santos ang may gawa sa nangyari kay Papa para lang makuha ang pera.”
Tumawa nang mapakla si Mama. Lumapit din si Atty. Santos, at nakita kong may kinuha siyang matulis na pambukas ng sulat mula sa lamesa.
“At sa tingin mo ba ay may maniniwala sa iyo?” sabi ni Mama, habang nanlilisik ang mga mata. “Ang Papa mo ay patay na. Inilibing na natin siya kanina. Walang makikinig sa isang anak na nasisiraan ng bait dahil sa lungkot.”
“Hindi siya patay, Ma. Walang laman ang kabaong na inilibing natin kanina,” sagot ko, itinutok ko ang cellphone ko sa kanila. “At ang lahat ng ebidensya ng ginawa ninyo ay naipadala ko na sa mga pulis. Papunta na sila rito.”
Nagkatinginan si Mama at si Atty. Santos. Nakita ko ang takot sa mga mata ng abogado, ngunit si Mama ay mas lalong nagalit.
“Ibigay mo sa akin ang teleponong yan, Clara!” sigaw ni Mama sabay damba sa akin para agawin ang cellphone.
Naiwas ko ang katawan ko pero mabilis akong hinawakan sa braso ni Atty. Santos. Itinaas niya ang pambukas ng sulat. “Wala na tayong oras, Elena. Kailangan na nating tapusin ito bago pa may dumating!”
Pilit akong nagpupumiglas, sumisigaw ako ng saklolo kahit alam kong walang ibang tao sa mansyon. Akmang ibababa na ni Atty. Santos ang kanyang kamay nang biglang yumanig ang buong bahay.
BLAG!
Ang malaking pinto sa ibaba ng mansyon ay nawasak dahil sa malakas na puwersa. Narinig namin ang sunod-sunod na mabibigat na yabag ng mga sapatos na mabilis na umaakyat sa hagdan.
“Mga otoridad ito! Huwag kayong gagalaw!” sigaw ng isang boses mula sa koridor.
Pumasok sa loob ng opisina ang may sampung armadong lalaki na nakasuot ng itim na tactical gear ng NBI. Agad nilang itinutok ang kanilang mga mahahabang sandata kay Atty. Santos at kay Mama.
“Ibaba mo ang hawak mo! Itaas ang mga kamay!” utos ng pinuno ng mga pulis.
Nabitawan ni Atty. Santos ang pambukas ng sulat sa sahig. Itinaas niya ang kanyang dalawang kamay habang nanginginig. Si Mama naman ay napapaatras hanggang sa mapadikit siya sa pader, maputla ang mukha at hindi makapaniwala sa nangyayari.
Mula sa likod ng mga armadong lalaki, isang matangkad na lalaki ang dahan-dahang pumasok sa silid. Nakasuot siya ng maayos na itim na amerikana. Walang bakas ng anumang sakit o panghihina sa kanyang mukha.
Ang aking ama. Si Don Alejandro.
“P-Papa…” naiiyak kong tawag sa kanya.
Agad akong binitawan ng mga pulis at tumakbo ako patungo kay Papa. Niyakap niya ako nang mahigpit gamit ang kanyang isang kamay habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig kay Mama.
“A-Alejandro?!” nanginginig ang boses ni Mama, napaupo siya sa sahig sa sobrang gulat, tila nakakita ng isang multo. “Paano… nakita kong huling huminga ka sa kama natin! Inilibing ka na namin kanina!”
Tinitigan siya ni Papa na walang kaunting emosyon o awa sa kanyang mga mata.
“Ang nakita mong huling huminga sa kama ay isang medical dummy na inihanda ng NBI matapos kong ilipat ang sarili ko sa ligtas na ospital tatlong araw bago ang ginawa ninyong pag-atake,” malamig na sabi ni Papa. “Inilatag ko ang sarili kong libing para lang makita ko kung gaano kalalim ang hukay na ihahanda mo para sa sarili mo, Elena.”
“Parang awa mo na, Alejandro! Nagkamali ako, naakit lang ako sa pera!” pagmamakaawa ni Mama habang pinaliligiran siya ng mga pulis para lagyan ng posas. “Asawa mo ako!”
“Wala akong asawa na nagtatangkang mag-alis sa akin sa mundong ito,” pinal na sagot ni Papa, sabay talikod sa kanila.
Habang kinakaladkad palabas ng mansyon si Mama at si Atty. Santos na parehong umiiyak at nagmamakaawa, huminga ako nang malalim. Naramdaman ko ang init ng kamay ni Papa sa balikat ko.
Ngunit habang nakatingin ako sa mga pulis na nagsasara ng mga nakakalat na dokumento, may isang bagay na napansin ang mga mata ko. Ang liham na nakuha ko mula sa orasan ay may pangalawang pahina na nahulog sa ilalim ng lamesa. Dahan-dahan ko itong pinulot habang abala si Papa sa pakikipag-usap sa pinuno ng NBI.
Binuksan ko ang papel. Ang nakasulat doon ay nagpapatigil muli sa aking paghinga.
“Clara, kung kasama mo na ang Papa mo ngayon habang binabasa ito, huwag kang magpapakita ng takot. Ang lalaking kasama mo ngayon ay hindi si Alejandro. Ang Papa mo ay tunay na pumanaw isang buwan na ang nakalipas dahil sa sakit. Ang lalaking nagpanggap na Papa mo ay ang kanyang kambal na kapatid na si Ricardo, na matagal nang nagtatago sa batas. Ginamit niya ang pagkakataong ito para makuha ang buong imperyo ng pamilya natin matapos niyang malaman ang plano ng Mama mo. Lumayo ka sa kanya ngayon din.”
Naramdaman ko ang muling pagbalot ng takot sa buong katawan ko. Dahan-dahan akong lumingon kay Papa—o sa lalaking inaakala kong si Papa.
Sakto namang lumingon din siya sa akin. Ngumiti siya nang napakalamig, isang ngiti na hindi kailanman ginawa ng tunay kong ama, habang dahan-dahang lumalakad patungo sa direksyon ko.