Part 2
Galit na galit ako. Ang puso ko ay parang sasabog sa tindi ng halo-halong emosyon. Tinitigan ko si Bianca, ang babaeng akala ko ay magiging katuwang ko sa buhay, pero ngayon ay mukhang isang estranghero na may madilim na katauhan.
“Sino ang gumawa nito sa iyo, Nina?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang aking boses kahit nanginginig ang buong katawan ko.
Itinuro ni Nina si Bianca gamit ang kanyang maliit na daliri.
“Si Tita Bianca po, Papa…”
Umiiyak si Nina, sumisiksik sa leeg ko.
“Kapag wala kayo sa bahay, kinukurot niya ako nang malakas. Sabi niya, huwag daw akong magsusumbong sa inyo dahil kung hindi, mas lalo niya akong sasaktan kapag kasal na kayo. At kagabi… pinaso niya ako ng sigarilyo kasi hindi ko naubos ang gatas ko.”
Narinig ng buong simbahan ang sinabi ng anak ko dahil malapit kami sa mikropono ng pari. Nagsimulang mag-ingay ang mga bisita. Ang mga bulungan ay napalitan ng mga sigaw ng pagkagulat at pandidiri.
“Nagsisinungaling ang bata!” sigaw ni Bianca. Nagmamadali siyang lumapit sa ako, hawak ang kanyang mahabang gown.
“Mark, maniwala ka sa akin! Hindi ko magagawa yan! Mahal ko si Nina! Sinisiraan niya lang ako dahil ayaw niya sa akin!”
Tumingin ako kay Yaya Susan na nakatayo sa tabi ng altar, umiiyak din at nakatakip ang kamay sa bibig.
“Susan! Kasama mo ang anak ko araw-araw! Alam mo ba ang tungkol dito?!” bulyaw ko sa kanya.
Lumuhod si Yaya Susan sa semento, humahagulgol.
“Sir Mark, patawarin niyo po ako…”
Umiiyak si Yaya Susan nang malakas.
“Tinakot po ako ni Ma’am Bianca! Sabi niya, kapag nagsabi ako sa inyo, tatanggalan niya ako ng trabaho at ipapakulong niya ako gamit ang impluwensya ng pamilya niya! Totoo po ang sinasabi ni Nina… nakikita ko po si Ma’am Bianca na sinasaktan si Nina kapag wala kayo!”
Doon na tuluyang nagdilim ang paningin ko. Ang takot ko para sa kaligtasan ng anak ko ay napalitan ng isang matinding galit na hindi ko pa naramdam sa buong buhay ko. Inisip ko kung ilang beses umiyak si Nina nang mag-isa sa kanyang kuwarto habang ako ay abala sa aking kumpanya. Inisip ko kung paano ko hinayaan ang isang masamang tao na mapalapit sa pinakamahalagang tao sa buhay ko.
Kinuha ko ang mikropono mula sa kamay ng pari. Hinarap ko ang mahigit tatlong daang bisita na naroon.
“Walang kasalang mangyayari ngayon! Walang kasalang magaganap!”
Sigaw ko sa mikropono, at umalingawngaw ang boses ko sa buong katedral.
“Mark, anak! Pwede ba nating pag-usapan muna ito sa labas?” sigaw ng ina ni Bianca na tumaye mula sa unahang upuan, halatang nahihiya sa mga mararangyang bisita.
“Wala na tayong dapat pag-usapan!” sagot ko nang pasigaw.
“Umalis kayo sa harap ko!”
Lumingon ako sa aking mga bisita. Nandoon si Arnel, ang kaibigan ko na isang kapitan sa pulisya. Tinawag ko siya.
“Arnel, pakiusap, arestuhin mo ang babaeng ito. Child abuse ang kaso.”
Mabilis na lumapit si Arnel kasama ang dalawa pang unipormadong pulis na kasama niya bilang bisita. Nilapitan nila si Bianca na ngayon ay nakaluhod na sa sahig, umiiyak at tuluyang nasira ang ayos ng buhok at gown.
“Mark! Huwag! Patawarin mo ako! Nagkamali lang ako, stress lang ako sa kasal!” nagmamakaawang sigaw ni Bianca habang pinapoposan ng mga pulis ang kanyang mga kamay.
Sumisigaw at nagwawala si Bianca habang hinalatak siya ng mga pulis palabas ng simbahan. Ang kanyang pamilya ay sumunod sa kanya, nakayuko sa matinding kahihiyan habang ang mga bisita ay kumukuha ng video gamit ang kanilang mga telepono.
Binuhat ko si Nina nang mahigpit. Ramdam ko pa rin ang pagbaba at pagtaas ng kanyang maliit na dibdib dahil sa pag-iyak.
“Umuwi na tayo, Nina. Ligtas ka na. Hindi ka na muling masasaktan ng kahit na sino,” bulong ko sa kanya habang naglalakad ako palabas ng simbahan, iniwan ang lahat ng dekorasyon at pagkain na inihanda para sa araw na ito.
Sumakay kami sa kotse ko. Ako ang nagmamaneho. Sa backseat, nakaupo si Yaya Susan habang kandong niya si Nina na nakasandal ang ulo sa kanyang dibdib. Tahimik ang buong biyahe patungo sa bahay namin sa isang subdivision sa Quezon City.
Habang nakatingin ako sa kalsada, ang utak ko ay hindi tumitigil sa pag-isiip. May matinding takot na bumabalot sa akin. Takot dahil napagtanto ko kung gaano ako naging pabayang ama. Paano ko hindi napansin ang mga pasa na iyon? Paano ko hindi nakita ang takot sa mga mata ng anak ko tuwing dumarating si Bianca sa bahay? Naalala ko ang mga nakaraang buwan. Palaging nagdadala si Bianca ng mga laruan at paboritong pagkain ni Nina. Akala ko ay tanda iyon ng pagmamahal. Ngayon, alam ko na na isa lamang itong paraan para makuha ang tiwala ko at para itago ang kanyang totoong kulay.
Tumingin ako sa rearview mirror. Nakita ko si Yaya Susan na hinahaplos ang buhok ni Nina. Si Nina naman ay tila nakatulog na dahil sa pagod sa labis na pag-iyak.
“Susan,” tawag ko sa kanya habang nagmamaneho.
“Ano po yun, Sir Mark?” sagot niya, mababa ang boses at halatang nanginginig pa rin.
“Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin? Alam mo kung gaano ko kamahal si Nina. Bakit hinayaan mong umabot sa ganito?” tanong ko, may halong panunumbat sa aking boses.
“Patawad po talaga, Sir. Natakot po talaga ako kay Ma’am Bianca. Sabi niya kasi, may mga kakilala siyang malalaking tao at kaya niya akong itapon sa kulungan na walang kalaban-laban. At saka, tuwing sinusubukan ko pong lumapit sa inyo, palagi niyang binabantayan ang bawat kilos ko,” paliwanag ni Yaya Susan habang pinupunasan ang kanyang mga luha.
Nakahinga ako ng malalim. Ramdam ko ang bigat sa aking dibdib. Ang aking pangarap na magkaroon ng isang buong pamilya ay tuluyan nang naglaho sa loob lang ng isang oras. Ang natitira na lamang sa akin ay ang obligasyon na protektahan ang aking anak. Ngunit may isang maliit na bahagi sa utak ko ang nagtataka. Si Bianca ay galing sa isang mayamang pamilya, edukada, at palaging maingat sa kanyang reputasyon. Bakit niya gagawin ang ganoong kalupitan sa isang bata? At paano niya nagawang pasuin si Nina kagabi kung abala siya sa mga huling paghahanda para sa aming kasal?
Ipinagpatuloy ko ang pagmamaneho hanggang sa makarating kami sa aming bahay. Ipinasok ko ang kotse sa garahe at pinatay ang makina.
Binuhat ko si Nina mula sa kotse at pumasok kami sa loob ng bahay. Ang bahay na ito na dapat ay magiging masaya simula ngayong araw ay mukhang napakalungkot at napakatahimik. Dinala ko si Nina sa kanyang kuwarto at dahan-dahan siyang inihiga sa kanyang kama.
Kumuha ako ng first aid kit mula sa banyo. Umupo ako sa tabi niya at maingat na nilagyan ng gamot ang paso sa kanyang braso. Habang ginagawa ko iyon, tinitigan ko ang bilog na sugat. Masakit tingnan. Ang puso ko ay parang pinipiga sa awa. Nagising si Nina nang bahagya at tumingin sa ako.
“Papa… aalis ba ulit si Tita Bianca?” mahinang tanong niya, may takot pa rin sa kanyang mga mata.
“Hindi na siya babalik dito, Nina. Hindi ka na niya muling makikita o mahahawakan. Ligtas ka na rito kasama si Papa,” sabi ko, hinahalikan ang kanyang noo.
“Salamat po, Papa. Huwag mo po akong iiwan,” bulong niya bago muling ipikit ang kanyang mga mata.
“Hinding-hindi kita iiwan, anak,” sagot ko.
Lumabas ako ng kuwarto ni Nina at dahan-dahan isinara ang pinto. Nakita ko si Yaya Susan sa pasilyo, nakatayo at tila naghihintay ng utos.
“Susan, pumunta ka muna sa kusina. Magluto ka ng mainit na sabaw para kay Nina para kapag nagising siya ay may makain siya. Kailangan niyang lumakas,” utos ko sa kanya.
“Opo, Sir Mark. Gagawin ko po agad,” sagot ni Yaya Susan at mabilis siyang naglakad patungo sa kusina.
Pumasok ako sa aking home office. Gusto kong mapag-iso at mag-isip. Kailangan ko ihanda ang aking sarili para sa mga susunod na araw. Alam kong magiging malaking balita ang nangyari sa simbahan, at tiyak na apektado ang aking kumpanya. Ngunit hindi iyon ang mahalaga sa akin ngayon. Ang mahalaga ay ang hustisya para kay Nina. Para masiguro na hindi makakalabas ng kulungan si Bianca, kailangan ko ng matibay na ebidensya para sa mga pulis. Naalala ko na may mga nakatagong CCTV camera ako sa sala, sa pasilyo, at sa may dining area na ipinalagay ko noon para sa seguridad ng bahay.
Umupo ako sa harap ng aking desk at binuksan ko ang aking laptop. Nag-log in ako sa security system ng bahay. Gusto kong makita ang mga recording noong mga nakaraang araw, partikular na ang nangyari kagabi. Sinabi ni Nina na kagabi siya pinaso dahil hindi niya naubos ang kanyang gatas.
Hinanap ko ang recording kagabi, ika-31 ng Mayo, sa pagitan ng alas-pito at alas-nuwebe ng gabi. Iyon ang oras kung kailan kadalasang nagdidiner at umiinom ng gatas si Nina bago matulog.
Habang naglo-load ang video, ang aking mga kamay ay nanginginig sa kaba. Natatakot ako sa kung ano ang maaari kong makita, ngunit kailangan ko itong gawin para sa aking anak.
Lumabas ang video ng dining area. Nakita ko si Nina na nakaupo sa kanyang upuan, may baso ng gatas sa harap niya. Inaasahan kong makikita ko si Bianca na papasok sa frame upang saktan ang aking anak.
Ngunit bigla akong natigilan. May isang bagay na pumasok sa isip ko na nagpalamig ng aking buong katawan.
Kagabi, simula alas-singko ng hapon, kasama ko si Bianca at ang kanyang pamilya sa hotel kung saan gaganapin dapat ang reception. Doon kami naghapunan kasama ang mga coordinator ng kasal hanggang alas-onse ng gabi. Hindi umalis si Bianca sa tabi ko sa mga oras na iyon. Paano niya nagawang saktan si Nina sa bahay na ito kagabi kung nandoon siya sa hotel?
Ang puso ko ay nagsimulang tumitig nang napakabilis dahil sa isang matinding takot at kalituhan. Mabilis kong itinuon ang aking tingin sa screen ng laptop.
Sa video, may isang tao na pumasok sa dining area. Hindi ito si Bianca.
Ito ay si Yaya Susan.
Nakita ko sa malinaw na video kung paano nilapitan ni Yaya Susan si Nina. Kinuha ni Yaya Susan ang baso ng gatas at pilit na ipinapainom kay Nina. Umiling si Nina at umiyak. Biglang nagbago ang mukha ni Yaya Susan. Naging napakarahas ng kanyang mga kilos. Hinawakan niya nang napakahigpit ang braso ni Nina—ang eksaktong bahagi kung saan may mga pasa.
Pagkatapos, nakita ko si Yaya Susan na kumuha ng isang sigarilyo mula sa kanyang bulsa, sinindihan ito gamit ang isang lighter, at walang awang ipinaso sa braso ng umiiyak na bata.
Napanganga ako sa matinding gulat. Ang aking buong katawan ay nanginig. Hindi ko mapaniwalaan ang aking mga nakikita. Ang totoong halimaw ay hindi si Bianca. Ang totoong halimaw ay ang babaeng pinagkakatiwalaan ko sa loob ng tatlong taon.
Itinuloy ko ang panonood ng video. Nakita ko na pagkatapos pasuin si Nina, dinikit ni Yaya Susan ang kanyang mukha sa mukha ng aking anak at may sinabi habang itinuturo ang kanyang daliri. Dahil walang tunog ang CCTV, hindi ko narinig ang sinabi niya, ngunit malinaw ang pananakot sa kanyang mga mata.
Mabilis kong binuksan ang isa pang recording mula sa nakaraang linggo. Nakita ko ang parehong eksena. Si Yaya Susan ang nagmamaltrato kay Nina tuwing wala ako sa bahay. Siya ang kumukurot at nananakit sa aking anak.
Ngunit bakit itinuro ni Nina si Bianca? At bakit nagsinungaling si Yaya Susan sa simbahan?
Naalala ko ang isang pag-uusap namin ni Bianca dalawang linggo na ang nakalipas. Sinabi sa akin ni Bianca na pagkatapos ng kasal, gusto niyang maging isang full-time na ina para kay Nina. Sinabi niya na kakausapin niya si Yaya Susan upang bigyan ito ng malaking separation pay at tulungan itong makahanap ng ibang trabaho, dahil hindi na namin kailangan ng stay-in nanny.
Doon ko napagtanto ang lahat. Nalaman ni Yaya Susan na matatanggal siya sa trabaho dahil kay Bianca. Dahil sa galit at paghihiganti, binalak niyang sirain ang kasal at ang buhay ni Bianca. Sinaktan niya si Nina at tinakot ang bata na kung hindi nito ituturo si Bianca sa araw ng kasal, ay mas lalo siyang sasaktan at hinding-hindi na niya makikita ang kanyang ama.
Isang matinding takot ang bumalot sa akin nang marealize ko na ang totoong halimaw ay kasama pa rin namin sa loob ng bahay na ito ngayon, at kasalukuyan siyang nagluluto sa kusina.
Dahan-dahan kong isinara ang aking laptop. Ang aking puso ay pumapalo nang napakabilis dahil sa kaba at galit. Tumayo ako mula sa aking upuan at tahimik na lumabas ng opisina. Naglakad ako patungo sa kuwarto ni Nina upang masiguro na ligtas siya. Pagkarating ko sa tapat ng pinto, nakita ko na nakabukas ito ng kaunti.
Sumilip ako sa loob. Nakita ko si Yaya Susan na nakatayo sa tabi ng kama ni Nina. Nakatitig siya sa natutulog kong anak habang may hawak na isang baso ng tubig. Ang kanyang mukha ay walang kaunting awa, malamig at nakakatakot.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Binuksan ko ang pinto nang marahas.
“Susan!” bulyaw ko.
Nagulat si Yaya Susan at halos mabitawan ang baso. Lumingon siya sa ako, pilit na ibinabalik ang kanyang mabait na mukha.
“S-Sir Mark… gising na po ba kayo? Naghahanda lang po ako ng tubig para kay Nina,” utos niya, nanginginig ang boses.
“Umalis ka sa tabi ng anak ko!” sigaw ko habang mabilis na lumapit sa kanya at hinila ko siya palayo sa kama ni Nina. Naalimpungatan si Nina at nagsimulang umiyak sa gulat.
“Sir, anong problema? May nagawa ba akong masama?” tanong ni Yaya Susan, nagpapakita ng takot na tila wala siyang alam.
“Huwag ka nang magpanggap! Nakita ko ang lahat sa CCTV! Nakita ko kung paano mo pinaso ang anak ko kagabi! Alam ko na ang lahat!” sigaw ko sa kanyang mukha habang hawak ko nang mahigpit ang kanyang mga braso para hindi siya makatakas.
Nang marinig ang salitang CCTV, biglang nagbago ang mukha ni Yaya Susan. Nawala ang kanyang pagiging maamo. Ang kanyang mga mata ay naging matalim at puno ng galit.
“Oo! Ako nga ang gumawa nun!” sigaw ni Yaya Susan, hindi na nagtangkang magpanggap.
“Dahil sa babaeng yan, matatanggal ako sa trabaho! Tatlong taon kong inalagaan si Nina, tapos papalitan lang ako ng Bianca na yan? Karapat-dapat lang sa kanya ang mapahiya at makulong!”
“Nababaliw ka na!” sigaw ko sa kanya.
Kinuha ko ang aking telepono gamit ang isang kamay hila ang isa kong kamay ay mahigpit na pumipigil kay Susan. Tinawagan ko agad si Arnel.
“Arnel, pumunta ka rito sa bahay ko ngayon din. Kasama ang mga pulis. Ang totoong may gawa kay Nina ay si Susan, ang katulong ko. May ebidensya ako sa CCTV.”
Mabilis na dumating si Arnel kasama ang kanyang mga tauhan pagkatapos ng sampung minuto. Pumasok sila sa bahay at agad na pinusasan si Yaya Susan. Walang nagawa si Susan kundi ang sumigaw at magmura habang kinakaladkad siya ng mga pulis palabas ng aming bahay.
Umiiyak si Nina sa kama. Lumapit ako sa kanya at niyakap ko siya nang napakahigpit.
“Papa, patawad po… tinakot po ako ni Yaya Susan. Sabi niya sasaktan niya ako kapag hindi ko sinabi na si Tita Bianca ang gumawa nito,” umiiyak na paliwanag ni Nina.
“Alam ko, anak. Alam ko na ang totoo. Patawarin mo si Papa dahil hindi kita naprotektahan,” sabi ko, lumuluha na rin dahil sa matinding pagsisisi.
Iniwan ko muna si Nina sa pangangalaga ng aking kapatid na dumating sa bahay pagkatapos kong tawagan. Agad akong sumakay sa kotse at nagmamadaling nagmaneho patungo sa presinto kung saan dinala si Bianca.
Ang aking buong katawan ay nanginginig sa matinding kahihiyan at pagkakasala. Paano ko nagawang hiyain ang babaeng nagmamahal sa amin sa harap ng daan-daang tao? Paano ko siya naipatapon sa kulungan nang walang sapat na ebidensya?
Pagkarating ko sa presinto, nakita ko si Bianca sa loob ng isang silid. Nakaupo siya sa sulok, suot pa rin ang kanyang mamahaling wedding gown na ngayon ay marumi na at punong-puno ng luha. Mukha siyang sirang-sira.
Pumasok ako sa loob at lumuhod sa harap niya.
“Bianca… patawarin mo ako. Nalaman ko na ang totoo. Nakita ko sa CCTV na si Yaya Susan ang gumawa nito kay Nina. Nagsinungaling siya para maghiganti sa iyo dahil aalisin natin siya sa trabaho,” sabi ko, habang umiiyak at sinusubukang hawakan ang kanyang kamay.
Tumingin sa ako si Bianca. Ang kanyang mga mata ay malamig, walang emosyon, at puno ng matinding sakit. Dahan-dahan niyang inilayo ang kanyang kamay mula sa ako.
“Sira na ang buhay ko, Mark. Ang pamilya ko, ang reputasyon ko sa harap ng lahat ng kasosyo mo sa negosyo, lahat ay nawala sa loob ng isang oras dahil hindi mo ako pinagkatiwalaan,” mababa at malamig ang kanyang boses.
“Inisip mo agad na isa akong halimaw.”
“Bianca, pakiusap… gagawin ko ang lahat para maitama ito. Magpapaliwanag ako sa lahat ng tao,” pagmamakaawa ko.
Tumayo si Bianca, tinitigan ako sa huling pagkakataon gamit ang kanyang mga matang wala nang buhay.
“Huli na ang lahat, Mark. Lalabas ako rito dahil wala akong kasalanan. Pero hinding-hindi mo na ako muling makikita sa buhay mo.”
Lumabas siya ng silid kasama ang kanyang abogado na kararating lang, iniwan akong mag-isa na nakaluhod sa sahig ng presinto. Doon ko napagtanto ang pinakamasakit na katotohanan. Sa kagustuhan kong protektahan ang aking anak mula sa isang akalang halimaw, ako mismo ang naging halimaw na sumira sa buhay ng babaeng tunay na nagmamahal sa amin. At ang pagkakamaling iyon ay dadalhin ko habang buhay.