PARTE 2
Ang pinto ng korte ay biglang bumukas nang malakas.
Lahat ng tao ay napalingon sa likod. Si Lily, na nakasuot ng kanyang simpleng uniporme sa paaralan, ay naglakad pumasok. Hawak niya ang kanyang maliit na pink na backpack. Ang kanyang mga mata ay diretsong nakatingin sa Hukom. Walang takot sa kanyang mga hakbang.
“Lily, anong ginagawa mo rito? Bumalik ka sa labas!” bulyaw ni Richard na biglang nataranta.
Hindi siya pinansin ng bata. Huminto si Lily sa tapat ng Hukom.
“Your Honor, ako po ang magiging abogado ng Mama ko,” ulit ng aking anak. Ang kanyang boses ay malinaw, walang panginginig.
Muling nagtawanan si Richard at Beatrice sa likod. Para sa kanila, isang malaking palabas lamang ang nangyayari. Ang abogado ni Richard ay umiling-iling pa habang nakangiti nang nakakaloko.
“Your Honor, may ebidensya po ako,” sabi ni Lily.
Ibinaba niya ang kanyang backpack sa sahig. Binuksan niya ang zipper nito at inilabas ang isang lumang laruang aso. Isa itong stuffed toy na may kulay kayumanggi.
“Binili po ito sa akin ni Papa noong isang buwan,” paliwanag ni Lily. “Sabi niya, may camera ito sa loob para mabantayan niya ako kapag wala siya sa bahay. Pero naiiwan niya po ito sa loob ng kanyang kotse kapag sinusundo niya ako sa paaralan.”
Nawala ang ngiti sa mukha ni Richard. Bahagyang bumuka ang kanyang bibig.
“Lily, ibigay mo sa akin ang laruan na yan ngayon din!” galit na utos ni Richard habang pilit na tumatayo mula sa kanyang upuan.
“Maupo ka, Mister!” mariing utos ng Hukom. Tumingin ang Hukom kay Lily. “Ipatuloy mo, bata. Anong mayroon sa laruan na yan?”
Pinindot ni Lily ang kanang tainga ng stuffed toy. May maliit na speaker sa ilalim nito na nakakonekta sa isang digital recorder. Dahil malapit si Lily sa mikropono ng korte, umalingawngaw ang boses sa buong silid.
“Sigurado ka ba na hindi ka masusundan ng mga pulis sa ginawa mong paglipat ng pera, Richard?” boses ito ni Beatrice.
“Hinding-hindi,” sagot ng boses ni Richard sa recording, may kasamang tawa. “Naka-set up na ang computer ni Clara. Ang IP address ng bahay namin ang lalabas na nag-transfer ng limampung milyon mula sa account ng kumpanya papunta sa dummy account na nakapangalan sa kanya. Ang pirma niya sa mga dokumento, peke lahat yun. Ako ang pumirma gamit ang digital scanner.”
Natahimik ang buong korte. Walang sinumang humihinga. Naririnig ko ang tibok ng sarili kong puso. Ang takot na naramdaman ko kanina ay biglang napalitan ng isang matinding pag-asa.
“Paano naman ang bata? Si Lily?” tanong muli ni Beatrice sa recording.
“Hayaan mo siya. Kapag nakulong si Clara, kukunin ko ang kustodiya ni Lily para lang makuha ang tiwala ng mga magulang ko at ng board of directors. Pagkatapos ng ilang buwan, ipapadala ko ang batang yan sa isang boarding school sa ibang bansa. Ayoko sa kanya, kamukha niya ang nanay niya. Tayong dalawa lang ang maghahati sa pera.”
Ipinatay ni Lily ang recording. Tumingin siya sa kanyang ama. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha ngunit nanatili siyang matatag.
“Papa, narinig ko po ang lahat ng sinabi ninyo noong gabing natutulog ako sa likod ng kotse niyo,” bulong ng aking anak. “Akala ko po mahal niyo ako. Pero gagamitin niyo lang pala ako para saktan si Mama.”
Napatayo ang abogado ni Richard. “Your Honor! Hindi katanggap-tanggap ang ebidensyang yan sa korte! Isang illegal recording yan! Violation ng Anti-Wiretapping Law!”
Tumayo ang Hukom. Ang kanyang mukha ay mapula sa galit.
“Mister, ang boses sa recording ay malinaw na boses ng iyong kliyente na nagpaplano ng isang krimen at manipulasyon sa hustisya!” galit na sabi ng Hukom. “At higit sa lahat, ang recording na ito ay nakuha mula sa isang laruan na mismong ang kliyente mo ang naglagay sa loob ng kanyang sariling sasakyan. Walang wiretapping na naganap dito dahil ito ay kusang nairekord ng kanyang sariling kagamitan.”
Pinukpok ng Hukom ang martilyo nang tatlong beses.
“Inuutos ko ang agarang pagbasura sa lahat ng kaso laban kay Clara!” deklara ng Hukom. “At para naman kay Richard at Beatrice, inuutos ko sa mga pulis na narito ngayon na arestuhin sila sa mga kasong Falsification of Public Documents, Perjury, at Child Abuse!”
Pumasok ang tatlong pulis mula sa gilid ng korte. Nilapitan nila si Richard na ngayon ay nakaluhod na sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa. Si Beatrice naman ay sumisigaw habang pinoposasan ng mga awtoridad.
“Clara, patawarin mo ako! Nagkamali ako!” sigaw ni Richard habang hihilahin siya palabas ng pinto.
Hindi ko siya tiningnan. Lumuhod ako sa sahig at niyakap ko nang napakahigpit si Lily. Umiyak kaming dalawa. Nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng kanyang maliit na puso.
“Mama, tapos na po ba?” tanong ni Lily sa aking tainga.
“Oo, anak. Tapos na. Ligtas na tayo,” sagot ko habang hinahalikan ang kanyang noon.
Akala ni Richard ay kaya niyang bilhin ang lahat ng tao gamit ang kanyang kayamanan. Akala niya ay kaya niyang sirain ang buhay ko nang walang kalaban-laban. Ngunit nakalimutan niya ang isang bagay—ang katotohanan ay hindi kayang bayaran ng kahit magkanong halaga, at ang pagmamahal ng isang anak ay mas malakas kaysa sa anumang masamang plano.
Umalis kami sa korte na magkahawak ang kamay. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman ko ang tunay na kalayaan. Tumingin ako kay Lily, ang munti kong tagapagtanggol, ang aking tunay na abogado.